Hej, tu Alura A.M.
Dzisiaj ja dodaje rozdział, Aniołek B. ma szlaban ;(
Trzymam kciuki, że wytrzyma jeszcze dwa tygodnie.
Dlatego, rozdział 2 i 3 będę pisać ja.
Mam nadzieję, że mnie za to nie zlinczujecie.
Ten rozdział jest Aniołka B., więc piszcie co o tym sądzicie.
Miłej lektury ;)
Ciepłe promienie słońca zaczęły wpadać do mojego pokoju, powoli budząc mnie ze snu.
- Bello, czas wstawać! Musimy dzisiaj zasadzić drzewka w ogrodzie.- krzyknęła z dołu babcia Lucinda. Racja, trzeba wstawać. Podniosłam się szybko z łóżka i spojrzałam na swój pokój.
Białe łóżko, na którym aktualnie się znajdowałam, na przeciw niego drewniane biurko a obok niego tradycyjnie obrotowe krzesło. Po prawej od biurka znajduje się moja garderoba, a po lewej zaś, da się znaleźć sporej wielkości biblioteczkę. Koło mojego łóżka znajduje się szafka nocna a po drugiej stronie stoi czarny stojak dla ptaka.
Tak właśnie, mam ptaka i to nie kanarka czy papugę. Nie pasują do
mojego charakteru, wolę bardziej... drapieżniki. Dlatego, na stojaku
obok mnie śpi sobie spokojnie mój przyjaciel ( jedyny przyjaciel)
William, jastrząb o brązowym ubarwieniu skrzydeł. O przyjaznym
nastawieniu do osób mu znanych, innych traktuje jak wrogów. Ciekawe po
kim to ma?
Wstałam z łóżka i skierowałam się do garderoby, zabierając stamtąd
jakieś ciuchy. Chyba jakieś legginsy i białą koszulkę z nadrukiem wieży
Eiffla. Poszłam do łazienki i wykonałam poranne czynności. Po
wyjściu,siadłam na łóżku i spojrzałam na przyjaciela.
-William,
trzeba wstawać-pogłaskałam go po łebku a ten nic sobie z tego nie
robiąc, odwrócił się do mnie tyłem.-Jak chcesz, ale śniadanie dostaniesz
dopiero pod wieczór jak za chwilę nie siądziesz mi na ramieniu.-o dziwo
zadziałało. Jastrząb zaalarmowany brakiem pożywienia aż do wieczora,
zeskoczył na łóżko i wszedł mi posłusznie na ramię.-Od razu lepiej.-
zeszłam na dół i zostawiłam ptaka na stole- To co gryzoń? -zapytałam
otwierając drzwiczki od lodówki. Will pokiwał łebkiem a ja wyciągnęłam z
jednej pudełeczko z gryzoniami- proszę, smacznego- nałożyłam mu trzy
sztuki do miski i zaczęłam sobie przygotowywać kanapki.
Po skończonym posiłku razem z Willem wyszłam na podwórko na którym stało pięć drzewek a dalej moja kochana babcia.
Lucinda, kochana babcia Lucinda. Tej kobiety po prostu nie da się nie
kochać. Z pierwszego punktu widzenia, to straszna kobieta o czarnych
włosach a tak naprawdę, to stworzenie o złotym sercu.Tylko ona mi
została. Moi rodzice zostali zamordowani a reszta rodziny... po prosty
nie utrzymujemy bliższych kontaktów niż kartki na święta i urodziny.
-
Jak dobrze, że jesteś. Puść Williama niech sobie polata a ty mi
pomożesz. Dobrze?-Zapytała babcia wyciągając rękawiczki z kieszeni.
-Jasne- podrzuciłam jastrzębia do góry a ten wzbił się w powietrze. Chwyciłam rękawiczki i wzięłyśmy się do roboty.
***
Po dwóch godzinach, drzewka były posadzone. Wróciłyśmy do domu a ja zaczęłam parzyć herbatę
-Upieczemy dzisiaj ciasteczka? -zapytała mnie gdy stawiałam przed nią gotową herbatkę
-
Jasne, tylko tym razem mąka musi być w ciasteczkach a nie na Willu-
zaśmiałyśmy się i wzięłyśmy się do roboty. Tak minęło nam całe
południe.Pod wieczór siedzieliśmy wszyscy na werandzie i wcinałyśmy
ciasteczka, babcia opowiadała mi różne legendy, a William siedział obok
mnie. Nagle przeszedł mnie lekki dreszcz i poczułam, że coś się stało.
Zerwałam się z ławeczki i szybko pobiegłam w stronę swojego pokoju a tam
na biurku leżała koperta. Biała z wykaligrafowanymi moimi imionami i
nazwiskiem.
- Tak!!!- krzyknęłam na cały głos i zbiegłam na dół do babci, machając jaj przed nosem białym świstkiem.
-
Dostałaś?- powiedziała z niedowierzaniem i uśmiechnęła się a na jej
twarzy powstały ledwo widoczne zmarszczki.- no, na co czekasz? Czytaj.-
nie zwlekając dalej otworzyłam kopertę, wysunęłam list i zaczęłam czytać
na głos:
- Słyszałaś babciu, to moja ostatni podopieczny, potem mogę robić co chcę- ucieszyłam się i z przypływu radości rzuciłam się na szyję babci ."Szanowna Isabello Mario Chiquito Lucindo Rebeco Swan, z wielką radością informujemy, że przydzielono pani ostatniego podopiecznego. Po tym zadaniu, będziesz mogła sama decydować o swoim życiu. Twoim podopiecznym jest: Edward Anthony ( Masen) Cullen. Jako ostatnie zadanie masz przekonać tego wampira, że ma on duszę ,żeby przestał uważać siebie za potwora i aby był on szczęśliwy. Znajdziesz go w Ameryce Północnej, a dokładniej w Forks. Będziesz musiała iść do miejscowego liceum i wtopić się w tłum. Musisz mu pomóc. Jesteś jego ostatnią nadzieją na zbawienie. Życzę miłej pracy. Gabriel."
- Nie ciesz się tak szybko. To wampir a to strasznie uparte stworzenia. No, ale nie czas na zmartwienia, czas świętować. - uśmiechnęła się do mnie, Do późnego wieczora gadałyśmy i planowaliśmy mój wyjazd do Ameryki.
Zaraz po tym jak babcia zasnęła, usiadłam na parapecie z Williamem na kolanach .
- Edwardzie, szykuj się na wielkie zmiany w swoim życiu. - uśmiechnęłam się i poszłam spać.
