.:Rozdział 1- List:.

Hej, tu Alura A.M.

Dzisiaj ja dodaje rozdział, Aniołek B. ma szlaban ;(

Trzymam kciuki, że wytrzyma jeszcze dwa tygodnie.

Dlatego, rozdział 2 i 3 będę pisać ja.

Mam nadzieję, że mnie za to nie zlinczujecie.

Ten rozdział jest Aniołka B., więc piszcie co o tym sądzicie.

Miłej lektury ;) 

Ciepłe promienie słońca zaczęły wpadać do mojego pokoju, powoli budząc mnie ze snu.
- Bello, czas wstawać! Musimy dzisiaj zasadzić drzewka w ogrodzie.- krzyknęła z dołu babcia Lucinda. Racja, trzeba wstawać. Podniosłam się szybko z łóżka i spojrzałam na swój pokój.
            Białe łóżko, na którym aktualnie się znajdowałam, na przeciw niego drewniane biurko a obok niego tradycyjnie obrotowe krzesło. Po prawej od biurka znajduje się moja garderoba, a po lewej zaś, da się znaleźć sporej wielkości biblioteczkę. Koło mojego łóżka znajduje się szafka nocna a po drugiej stronie stoi czarny stojak dla ptaka.

            Tak właśnie, mam ptaka i to nie kanarka czy papugę. Nie pasują do mojego charakteru, wolę bardziej... drapieżniki. Dlatego, na stojaku obok mnie śpi sobie spokojnie mój przyjaciel ( jedyny przyjaciel) William, jastrząb o brązowym ubarwieniu skrzydeł. O przyjaznym nastawieniu do osób mu znanych, innych traktuje jak wrogów. Ciekawe po kim to ma?

            Wstałam z łóżka i skierowałam się do garderoby, zabierając stamtąd jakieś ciuchy. Chyba jakieś legginsy i białą koszulkę z nadrukiem wieży Eiffla. Poszłam do łazienki i wykonałam poranne czynności. Po wyjściu,siadłam na łóżku i spojrzałam na przyjaciela.

-William, trzeba wstawać-pogłaskałam go po łebku a ten nic sobie z tego nie robiąc, odwrócił się do mnie tyłem.-Jak chcesz, ale śniadanie dostaniesz dopiero pod wieczór jak za chwilę nie siądziesz mi na ramieniu.-o dziwo zadziałało. Jastrząb zaalarmowany brakiem pożywienia aż do wieczora, zeskoczył na łóżko i wszedł mi posłusznie na ramię.-Od razu lepiej.- zeszłam na dół i zostawiłam ptaka na stole- To co gryzoń? -zapytałam otwierając drzwiczki od lodówki. Will pokiwał łebkiem a ja wyciągnęłam z jednej pudełeczko z gryzoniami- proszę, smacznego- nałożyłam mu trzy sztuki do miski i zaczęłam sobie przygotowywać kanapki.

            Po skończonym posiłku razem z Willem wyszłam na podwórko na którym stało pięć drzewek a dalej moja kochana babcia.

            Lucinda, kochana babcia Lucinda. Tej kobiety po prostu nie da się nie kochać. Z pierwszego punktu widzenia, to straszna kobieta o czarnych włosach a tak naprawdę, to stworzenie o złotym sercu.Tylko ona mi została. Moi rodzice zostali zamordowani a reszta rodziny... po prosty nie utrzymujemy bliższych kontaktów niż kartki na święta i urodziny.

- Jak dobrze, że jesteś. Puść Williama niech sobie polata a ty mi pomożesz. Dobrze?-Zapytała babcia wyciągając rękawiczki z kieszeni.

-Jasne- podrzuciłam jastrzębia do góry a ten wzbił się w powietrze. Chwyciłam rękawiczki i wzięłyśmy się do roboty.

***

Po dwóch godzinach, drzewka były posadzone. Wróciłyśmy do domu  a ja zaczęłam parzyć herbatę

-Upieczemy dzisiaj ciasteczka? -zapytała mnie gdy stawiałam przed nią gotową herbatkę

- Jasne, tylko tym razem mąka musi być w ciasteczkach a nie na Willu- zaśmiałyśmy się i wzięłyśmy się do roboty. Tak minęło nam całe południe.Pod wieczór siedzieliśmy wszyscy na werandzie i wcinałyśmy ciasteczka, babcia opowiadała mi różne legendy, a William siedział obok mnie. Nagle przeszedł mnie lekki dreszcz i poczułam, że coś się stało. Zerwałam się z ławeczki i szybko pobiegłam w stronę swojego pokoju a tam na biurku leżała koperta. Biała z wykaligrafowanymi moimi imionami i nazwiskiem.

- Tak!!!- krzyknęłam na cały głos i zbiegłam na dół do babci, machając jaj przed nosem białym świstkiem.

- Dostałaś?- powiedziała z niedowierzaniem i uśmiechnęła się a na jej twarzy powstały ledwo widoczne zmarszczki.- no, na co czekasz? Czytaj.- nie zwlekając dalej otworzyłam kopertę, wysunęłam list i zaczęłam czytać na głos:

"Szanowna Isabello Mario Chiquito Lucindo Rebeco Swan, z wielką radością informujemy, że przydzielono pani ostatniego podopiecznego. Po tym zadaniu, będziesz mogła sama decydować o swoim życiu. Twoim podopiecznym jest: Edward Anthony ( Masen) Cullen. Jako ostatnie zadanie masz przekonać tego wampira, że ma on duszę ,żeby przestał uważać siebie za potwora i aby był on szczęśliwy. Znajdziesz go w Ameryce Północnej, a dokładniej w Forks. Będziesz musiała iść do miejscowego liceum i wtopić się w tłum. Musisz mu pomóc. Jesteś jego ostatnią nadzieją na zbawienie. Życzę miłej pracy. Gabriel."

 - Słyszałaś babciu, to moja ostatni podopieczny, potem mogę robić co chcę- ucieszyłam się i z przypływu radości rzuciłam się na szyję babci .
- Nie ciesz się tak szybko. To wampir a to strasznie uparte stworzenia. No, ale nie czas na zmartwienia, czas świętować. - uśmiechnęła się do mnie, Do późnego wieczora gadałyśmy i planowaliśmy mój wyjazd do Ameryki.

            Zaraz po tym jak babcia zasnęła, usiadłam na parapecie z Williamem na kolanach .

- Edwardzie, szykuj się na wielkie zmiany w swoim życiu. - uśmiechnęłam się i poszłam spać.