.:Rozdział 12 - Nowi sprzymierzeńcy:.

 Hallo liebe Leserinnen und Leser

Nie chwal się niemieckim, bo wiem, ze użyłaś tłumacza ;p

Nie prawda.... no dobra, nie chciało mi się używać mózgownicy.

Ha! Wiedziałam;D

Dobra, koniec tego, czas na moje przeprosiny. Przepraszam was bardzo, że nie wstawiłam rozdziału tydzień temu, ale musiałam się wyspać i zapomniałam;p Linczujcie mnie ;/

Linczować cię będą za tydzień, bo to ty piszesz następny. Błahahahaha ;D

Zlituj się Kisielku, ty po górach łaziłaś, a ja próbowałam zrozumieć co ci idioci do mnie mówili ;/

Trzeba było nie jechać!

Odmówić tygodnia bez szkoły? Nigdy ;D

Racja,to lepsze od szkoły ;D A teraz nie przedłużając, zapraszamy na nn w moim wykonaniu 

__________________________________________________________________________

 Gdy strona zaświeciła się na złoto, ujrzałam zdziwienie, a potem radość na twarzy Edwarda. Patrzył z niedowierzaniem w księgę, która zmieniała strony wraz z imionami innych członków rodziny.

- Widzisz, mówiłam. Wampiry mają duszę, tylko nie wszystkie zasłużyły sobie na tak piękny dar.- powiedziałam do mojego podopiecznego, a on spojrzał na mnie z uśmiechem.

- Dziękuję, że mi to pokazałaś. Teraz wiem, że zawsze miałem duszę, tylko nie wiedziałem, że ją mam. Teraz to zobaczyłem i postaram się, aby moja strona nie zmieniła koloru. – nie mogłam uwierzyć w to co słyszę. Edward uwierzył, a co to oznacza? W tej samej chwili, gdy o tym pomyślałam poczułam lekkie mrowienie, a następnie poczułam w swoich dłoniach kopertę. Spojrzałam w tamtą stronę i aż pisnęłam z radości. Wszyscy przestraszeni, że coś mi się stało, odwrócili wzrok od księgi i spojrzeli na kartkę papieru spoczywającą w moich dłoniach.

- Co to jest i skąd to się tu wzięło? – zapytała zdziwiona Rosa. Lecz zamiast odpowiedzieć, rozdarłam kopertę i zaczęłam czytać:

„Szanowna Izabello Mario Chiquito Lucindo Rebeco Swan, z wielką radością informujemy, że twój podopieczny uwierzył, ze ma duszę, co zawdzięcza tobie. Mam nadzieję, że szybko uporasz się z ostatnim problemem .Gabriel

PS: Proszę następnym razem nie zabierać księgi dusz, dla ułatwienia.”

Pisnęłam szczęśliwa i przytuliłam się do Edwarda, który siedział koło mnie. Gdy to zrobiłam. Poczułam przyjemnie ciepło rozchodzące się po moim ciele. Czułam się bezpieczna i szczęśliwa w jego ramionach. Nigdy nie myślałam, że kiedykolwiek to powiem, ale mogłabym nie opuszczać jego ramion. Niestety, nie mogłam ciągle się do niego przytulać, ponieważ wyglądało by to dziwnie. Odsunęłam się od Edwarda, dyskretnie patrząc na jego twarz. Był szczęśliwy i zawiedziony. To drugie pokazało się, gdy odsunęłam się od niego na dalszą odległość.

- Co się stało? – zapytała Alice, patrząc na nas ( na mnie i Edwarda) uśmiechnięta.

- Dostałam list od Gabriela. Mój podopieczny poradził sobie ze swoim problemem. Jeszcze jeden i zakończę zadanie. – wszyscy spojrzeli na mnie zszokowani, ale i szczęśliwi.

- Gratuluję, mam nadzieję, że szybko sobie poradzisz. – Esme, jak zawsze kochana, podeszła do mnie przytuliła mnie do siebie, tak samo jak reszta, która po kolei przychodziła mi gratulować.

- Zdecydowałaś już? – przez tłum gratulacji usłyszałam ciche pytanie Edwarda. Spojrzałam w jego kierunku i wtedy sobie coś uświadomiłam. Nie potrafiłabym wytrzymać choćby chwili bez tej rodziny. Bez mądrego Carlisla, troskliwej Esme, zwariowanej Alice, opanowanego Jaspera, zabawnego Emmetta, koleżeńskiej Rosalie, oraz bez Edwarda. Nie wiem, co mnie do niego ciągnie. Co raz częściej przyłapuję się na tym, że rozmyślam o nim nie jako podopiecznym, lecz  jako chłopaka, który mi się podoba. W pewnym sensie mogę  powiedzieć, że się …… zakochałam.

- Jeszcze nie wiem, a teraz przepraszam, ale macie sól ?- zapytałam od czapy, przypominając sobie, że Ali ma się zjawić lada chwila.

- Tak, zaraz przyniosę. – Alice pobiegła w wampirzym tempie po sól i po niecałej sekundzie wróciła.

- Chcecie zobaczyć magiczną sztuczkę? –zapytałam rozsypując sól, po środku salonu

- Wyciągniesz królika z kapelusza? – zapytał podniecony Emmett

- Nie, ale wyciągane z czarodziejkę, a może i kogoś więcej, z soli – gdy skończyłam rysować koło, a dookoła niego różne runy. Zaświeciło się ono, gdy skończyłam, a reszta patrzyła na to z szeroko otwartymi oczami

- I co…- Jasper nie zdążył zadać pytania, a krąg się ponownie zaświecił. Z nikąd pojawiła się dwójka młodych ludzi …i kot. Brunetka o fioletowych oczach, ubrana nadzwyczajnie, pasuje do bruneta o zielonych oczach. Kot zaś miał małą sakiewkę zawieszoną przez grzbiet, a na ramieniu dziewczyny siedzi mój Will.

- Alura, Marco, Lucyfer! Jak miło was widzieć – szybko podbiegłam i po kolei ich uściskałam.- Dziękuję za pomoc.

- Nie ma o czym mówić. Ty pomogłaś nam, więc my pomożemy tobie, ale mogę trochę jadu tych wampirów? – zapytała Ali wskazując  na Cullenów, a oni patrzyli na nią zdziwieni

- Bello, kto to ? – pierwszym odważnym został Edward

- A no tak, zapomniałam. Kochani, przedstawiam wam moich przyjaciół. Alura Salem, Marco Saris i Lucyfer – mówiąc to wskazywałam na wszystkich po kolei.- A to Esme, Carlisle, Rosalia, Emmett, Alice, Jasper i Edward Cullen. – tym razem pokazałam na wampiry

- Miło mi was poznać i dziękujemy wam bardzo, że zechcieliście nam pomóc- powiedział Carlisle ściskając dłonie nowoprzybyłych

- Nie ma sprawy. Przyjaciół nie zostawia się w potrzebie, a w ogóle nie zrezygnowalibyśmy z darmowego napełnienia zapasów. – zaśmiał się Marco

- A może opowiecie nam swoje historie? –zapytała Esme – Bella nie zdążyła

- Oczywiście, więc jak wiecie nazywam się Alura Salem, jestem córką potężnej czarownicy Sabriny i zielarza Adama. Niecały rok temu pokonałam złą czarownicę, która chciała odebrać moją moc i podbić świat czarów. Razem z Marco, Lucyferem , Bellą i innych magicznych istotami, udało nam się dostać do zamku, a ja mogłam pochłonąć Vernę. Odzyskałam moich biologicznych rodziców, ale utrąciłam tych adoptowanych, którzy się mną zajmowali przez siedemnaście lat pobytu na ziemi. Zyskałam także wielką miłość, dzięki Belli- to powiedziawszy przytuliła się do Marco, a ten odwzajemnił uścisk

- Ja mam krótką historię. Nazywam się Marco Saris i od dzieciństwa byłem szkolony do walki ze złem, pewnego razu rada kazał mi odnaleźć córkę Sabriny. Udało mi się to, a dzięki temu zyskałem nie tylko wolność w Mirabili, ale i miłość tej czarownicy. – uśmiechnął się i przytulił mocniej brunetkę

- Widzę, że jesteście naprawdę piękną parą. – powiedziała Rosalia, uśmiechając się

- Ta piękną, a gdybyście widzieli ile się ślinią, to byście zmienili zdanie – znienacka odezwał się Luc i wskoczył wcześniej na kanapę, by zobaczyć zdziwienie na twarzach wampirów.

- Ttttty….gaaaadasz! –powiedział zdziwiony Emmett.

- A co mam śpiewać? Okej. One way or another….- gdy kot miał się rozkręcić, Ali machnęła ręką i usunęła mu głos.

- Uwierzcie, nie chcecie słyszeć jak śpiewa. – powiedziała Ali, która chwilę później wyczarowała sobie i Marco kanapę i zwróciła kotu głos.

- Nie musiałaś tego robić. Przecież są miejsca wolne.

- Wiem, ale tak łatwiej. – uśmiechnęła się kładąc głowę na klatce piersiowej Marca

- Wiecie co, w takich momentach jak ten mam ochotę się upić. –powiedział Jasper patrząc na dwójkę nieznajomych z niedowierzaniem .

- Nawet się nie waż – powiedziała Alice

- Okej, mu tu gadu gadu, bitwa się zbliża. Ilu ma ich być, chcę przygotować fiolki. – powiedziała Ali, pocierając ręce.

- Około 20, a ich liczba rośnie. –powiedziała przestraszona Alice, wtulając się w bok Jaspera.

- Tylko 20? Bello, mówisz o wojnie, czy o potyczce? – zaśmiał się Luc – zawiązanymi łapami pokonam przynajmniej 3.

- Skąd jesteś tak pewien, kotku? – wyśmiał go Emmett, który zaraz pożałuje swoich słów.

- Oj, nie nie nie! Emmett, coś ty narobił- powiedział Marco patrząc współczującym wzrokiem na wampira.

-  JAK TY MNIE NAZWAŁEŚ?!?!- Zagrzmiał potężny głos a przed nami pojawiła się postać wielkiego czarnego kocura o ostrych kłach i pazurach oraz czerwonych oczach. Wszyscy cofnęli się i przybrali pozycje obronne, a biedny Emm schował się za Rose.

- Luc, ile razy ci powtarzałam, że nie wolno straszyć innych? – powiedziała zła Ali i wystrzeliła odrobinę mocy w jego stronę i zmieniła go z powrotem w kota.

- Ale ja tak bardzo to lubię, a straszenie tego osiłka będzie moją ulubioną zabawą – powiedział kot, patrząc diabolicznie w stronę Emma i pocierając jedną łapkę o drugą.

- Nieeeeee!!!

____

postacie :Alury, Marco i Lucyfera są z mojego pierwszego bloga. Skończyłam go, al jeżeli jest ktoś chętny, zapraszam do czytania ;D