.:Rozdział 5 - Spacer:.

hej kochani!!

Pewnie zaraz nas zjecie, ale mam usprawiedliwienie!

ten rozdział miał być Aniołka ( więc nie miejcie za złe, że taki słaby napisałam ;p),

ale niestety, nieszczęścia chodzą po ludziach.

Aniołek miała mały wypadek (żyje), jakiś pijany idiota ją potrącił i trafiła do szpitala

ze złamaną nogą i... nie pamiętam ;P 

Ważne, że żyje i gadałam z nią 

(wybaczyła mi<hura>) 

Przeprasza was bardzo i obiecuje, że następny rozdział 

będzie z czyjegoś innego punktu widzenia ^-^

(a ja wiem i nie powiem ;p)

Wypadek nie zaszkodził jej psychice, więc jest dobrze;D

Nadal ma pomysły geeenialne;D

Dziękujemy za te liczne komentarze i wiemy,

 że większość to informacje o nominacjach i nn.

Dlatego jest osobna notatka SPAM

prosimy tam zostawić wszelkie informacje itp. blablabla

ZAPRASZAMY NA NN

 _________________________________

Idzie tu, idzie tu. Co robić ? Spokojnie w klasie jest mnóstwo ławek, na pewno usiądzie z kimś innym, a co jeśli nie? Usiądzie ze mną, tak jak teraz, przedstawi się, tak jak teraz i zajmie się lekcją. Skąd wiem? Czytajcie:

- Witaj, nazywam się Edward Cullen, czy mógłbym z tobą usiąść? –zapytał i uśmiechnął się, a moje serce przyspieszyło dwukrotnie. On słysząc to uśmiechnął się jeszcze bardziej, a ja zażenowana odwróciłam wzrok i delikatnie kiwnęłam głową. Przez resztę lekcji nie odzywaliśmy się do siebie, ale przez cały ten czas czułam na sobie jego spojrzenie. Gdy zadzwonił dzwonek, spakowałam szybko swoje rzeczy i w pośpiechu wybiegłam z klasy. Dopiero pod salą gimnastyczną zwolniłam, jednak wchodząc do szatni usłyszałam za sobą czyjeś wołanie. Odwróciłam się, a za mną biegł Edward ze znajomym zeszytem.

- Zostawiłaś to w klasie. – wyciągnął do mnie zeszyt, a ja go pochwyciłam

- Gracias- uśmiechnęłam się delikatnie i już miałam się odwrócić, gdy poczułam, że ktoś złapał mnie za rękę.

- Zaczekaj nie wiem jak się nazywasz. – spojrzałam w jego piękne miodowe oczy i ... zawiesiłam się.

- Eee... Bella Swan – wyrwałam delikatnie swoją rękę z jego uścisku i weszłam do szatni.

***

            W-f minął szybko, a ja poszłam żwawym krokiem w stronę swojego Audi. Gdy byłam już na parkingu, zobaczyłam grupką chłopaków ustawionych dookoła mojego samochodu.

- Hej Isabello, co byś powiedziała na wypad do kina- odezwał się jakiś blondyn, a reszta miała podobne pytania.

-Lo siento, pero tengo prisa. (Przepraszam, ale się spieszę) – powiedziałam otwierając drzwi od strony kierownicy

- Nie ma sprawy, tango też może być – uśmiechnął się, jak pewnie myślał, olśniewająco. Odpaliłam silnik, wszyscy odsunęli się ode mnie (nareszcie) i wyjechałam z parkingu z piskiem opon. Dopiero w drodze do domu zauważyłam, że przestało padać. Może mały spacer?. William na pewno się ucieszy, dawno razem nie lataliśmy.

- Will?! Co powiesz na mały rekonesans?- krzyknęłam przekraczając próg domu. Lecz ledwo odstawiłam torbę, a n moim ramieniu zasiadł mój przyjaciel – to chyba znaczy tak? – zaśmiałam się i wyszliśmy razem na dwór. Rozwinęłam skrzydła i odbiłam się od ziemi. Czułam przyjemny wiatr we włosach i zapach lasu. Lataliśmy tak z godzinkę póki nie poczułam zmęczenia. Zleciałam do lasu, wcześniej informując o tym ptaka, który chciał jeszcze zapolować. Z braku zajęć, zaczęłam kierować się w stronę domu. Zaczęłam rozmyślać o tym, czy nie zadzwonić wieczorem do babci, gdy usłyszałam znajomy głos.

- Bella? Co ty tu robisz? – odwróciłam się, a za mną stał miedzianowłosy wampir.

- Spaceruję, nie widać –uśmiechnęłam się delikatnie, a on odwzajemnił go.- A ty?

- To samo, a nie boisz się spacerować tak tu sama? W tym lesie jest wiele niebezpiecznych zwierząt – Tsa, uciekają wszystkie na mój widok.

- Wiem i nie boję się, jest tu ze mną mój przyjaciel. – czy mi się wydaje, ale gdy powiedziałam „przyjaciel” ujrzałam w jego oczach smutek

- A gdzie jest? Nie widziałem go w ogóle.- zapytał rozglądając się dookoła i znając życie wytężył wzrok i słuch. Zaśmiałam się, a on spojrzał na mnie zdezorientowany.

- Nie wiem, jak chcesz to możesz pomóc mi go szukać.- uśmiechnęłam się zachęcająco i zaczęłam kierować się w stronę domu.

-Zaczekaj, pomogę ci, ale jak nazywa się ten twój przyjaciel?

- William, ale woli jak się do niego mówi Will. – powiedziałam rozglądając się po drzewach, czy aby tam nie siedzi.

- To musi być najlepszy przyjaciel, skoro przeprowadziła się razem z tobą tutaj.- powiedział podchodząc do mnie

- Tak, poznaliśmy się dzień przed tym jak moi rodzice zginęli - mówiłam dalej szukając ptaka

- Współczuję ci, wiem, co to znaczy stracić rodziców, ale od kąt adoptowali mnie Carlisle i Esme nie jest mi tak często smutno. – odwróciłam się w jego stronę i spojrzałam na niego

-Nie trzeba. Mam babcię i Willa. Jak na razie wszyscy w trójkę byliśmy szczęśliwi.- na tym skończyła się nasza rozmowa i skupiliśmy się na poszukiwaniach przyjaciela. – Will!!! Gdzie jesteś?!?!  - gdy krzyknęłam usłyszałam trzepot skrzydeł. Odwróciłam się w stronę zachodu, a na moich ustach od razu pojawił się uśmiech.- Will, nareszcie.- Edward podążył za moim wzrokiem i zamarł. Chyba, dlatego, że wielki drapieżny jastrząb zaczął kierować się w naszą stronę. Nie wiem, czym się kierował, ale odepchnął mnie na bezpieczną odległość i chyba…chce zaatakować ptaka!!!

- Nieee!! Edwardzie nie rób tego – krzyknęłam i szybko stanęłam między walczącymi. Edward zdziwiony wpatrywał się w moją sylwetkę, a jeszcze większy szok miał wymalowany na twarzy, gdy zobaczył Williama siadającego mi na ręce. Wyprostowałam się i pogłaskałam przyjaciela.

- Nigdy więcej się tak daleko nie oddalaj. Przestraszyłam się. – mówiłam patrząc mu prosto w oczy. Ptak zmieszany spuścił wzrok i zaczął przytulać się do mnie, a ja zaśmiałam się.- Tym razem ci odpuszczę, ale proszę nie rób tego więcej. – całej naszej „rozmowie” przyglądał się zdziwiony Edward

- Czy…ten…ptak to..Will? – zapytał zdziwiony patrząc na nas

- Tak, zapomniałam wspomnieć, przepraszam, ale byłam tak zmartwiona, że wyleciało mi to z głowy. – zachichotałam, a on chyba otrząsnął się i podszedł do nas

- A więc ty jesteś Will. Inaczej sobie ciebie wyobrażałem- powiedział i chciał go pogłaskać, ale ten zamarzał ostrzegawczo skrzydłami – chyba mnie nie polubił

- Chyba nie- zaśmiała się i spojrzałam do góry, zmierzchało –Przepraszam cię Edwardzie, ale muszę już iść. Ściemnia się. – już zaczęłam odwracać się w kierunku domu, kiedy poczułam przyjemne ciepło, wypływające z jego dłoni, która spoczęła na mojej wolnej ręce.

- Pozwól, że cię odprowadzę. Jeszcze coś cię zje – zaśmiał się i zaczął iść razem ze mną. Przez resztę drogi rozmawialiśmy o tym, co lubimy itp. Will chyba się do niego przekonał, bo w połowie drogi przeskoczył z mojej ręki na jego ramię. Nawet nie zauważyłam, kiedy znaleźliśmy się pod moim domem.

- Dziękuję, za pomoc i odprowadzenie nas do domu – uśmiechnęłam się i dopiero teraz zauważyłam najważniejszą rzecz.- A jak ty wrócisz do domu? Zaczekaj wezmę…

- Spokojnie, mieszkam nie daleko. Mogę się przejść.- Niedaleko wampirzym tempem.

- O nie, bo jeszcze coś cię zje –zacytowałam go i spojrzałam na ptaka - Will leć po kluczyki. - on od razu poleciał, a ja pociągnęłam chłopaka w stronę garażu.

- Bello, naprawdę nie trzeba. Poradzę sobie. –powtarzał przez cała drogę.

- Ty lepiej nie marudź, tylko powiedz gdzie mieszkasz.

- Główną, a potem skręć w leśną dróżkę. – powiedział zrezygnowany. Chwilę później staliśmy pod jego domem. Naprawdę jest piękny.

- Dziękuję za podwózkę, choć nie trzeba było.- powiedział, gdy zatrzymałam samochód

- Trzeba, trzeba i do zobaczenia w szkole. –uśmiechnęłam się patrząc na chłopaka

- Do zobaczenia- wysiadł, a ja już miałam odjeżdżać, gdy usłyszałam jego wołanie- Jednak znasz angielski

- Nie wszyscy o tym wiedzą i niech tak zostanie. – puściłam do niego oczko i odjechałam z piskiem opon.

            W domu zastałam Willa, który siedział na swoim stojaku i przypatrywał mi się uważnie.

- Tak wiem, nie powinnam się z nim zaprzyjaźniać w obu postaciach, ale co poradzić. Nie ja kieruję przeznaczeniem. To rola tych z góry – uśmiechnęłam się pocieszająco i poszłam w stronę telefonu- Dzwonię do babci, chcesz coś?- spojrzałam na ptaka, a ten od razu się ożywił i spojrzał na mnie znaczącym wzrokiem.- Dobrze, gryzonie, a teraz leć spać. Jest już późno- ptak posłusznie poleciał na górę, a ja usiadłam na kanapie w salonie i wybrałam tak dobrze znany mi numer

- Bello, wnusiu kochana. Jak dobrze cię słyszeć. Już myślałam, że ten wampir cię zjadł - zaśmiałam się

- Cześć Babciu. Przepraszam, że nie zadzwoniłam wczoraj, ale byłam strasznie zajęta. Nic mi nie jest i już poznałam Edwarda.- pochwaliłam się usadawiając się wygodniej na kanapie

- To fantastycznie, mam nadzieję, że szybko skończysz to zadanie. Tęsknię za tobą.

- Ja za tobą też babciu –powiedziałam i ziewnęłam delikatnie

- Kochanie jesteś zmęczona, idź spać. Jutro masz szkołę, porozmawiamy w piątek.  Dobrze?

- Dobrze dobranoc Babciu. Kocham cię, a jeszcze Will prosi o gryzonie

-Ja ciebie też wnusiu i powiedz mu, że ma tam ich pod dostatkiem. Niech ruszy się, bo zaczyna się zachowywać jak książę- zaśmiałyśmy się – Dobrze kończę, pa - rozłączyła się, a ja poszłam na górę, gdzie spotkałam śpiącego jastrzębia. Jak najciszej, wykonałam wieczorną toaletę i w piżamie wskoczyłam pod pierzynkę. Gdy już pławie odpływałam do krainy snów poczułam powiew powietrza i czyjąś obecność, ale byłam tak zmęczona, że od razu zapadłam w twardy sen….

A teraz takie coś ode mnie(Alury), pękniecie ze śmiechu ;D :
Ważne, żebyście oglądali jeden po drugim ;D

 

Suuuper co ? ;D