.: Rozdział 24 - Walka :.

I co teraz?

nie wiem, zastanawiam się tylko ile nam zostało czasu

nie wiem, ale przez ten krótki czas możemy się chyba wytłumaczyć??

Chyba tak...

Dobra, ludziska...

Przepraszamy, że od miesiąca nie było notki, ale wena nam uciekła ;(

a w dodatku nauka ;/

liceum to nie piaskownica, mamy nawał pracy 

a to nie koniec, na jutro mam 2 testy,

a ja 3 ;/

ale udało nam się coś napisać i mamy nadzieję, że nie tak źle.

postaramy się następnym razem, abyście nie musieli tak długo czekać 

ale niczego nie obiecujemy.

jak widać, szablon się popsuł,

ale GL obiecała, ze naprawi ;D

A teraz nn ;D

__________________________

-Bella, pobudka…- usłyszałam cichy szept obok swojego ucha, a następnie poczułam jak ktoś mnie szturcha nosem w ucho.- Za godzinę świt, a pomyślałem, że przydałoby się dodatkowe polowanie.

-Już wstaję, a co z resztą? – zapytałam, przeciągając się

- Eee, wiesz… Nigdy nie budziłem lewitujących ludzi. – przyznał się zawstydzony, a ja zachichotałam.-No co, nie wiem, jak zareagują, jeszcze mnie spalą na stosie za to. – nie mogłam, niego żarty nawet teraz się trzymały.

- Chodź, pokarzę ci jak to się robi. – wstałam i razem z Edwardem skierowałam się w stronę pokoju gościnnego. W sumie, można powiedzieć, że to ich pokój, bo sobie sami go urządzili. Ale wracając do pobudki, gdy przekroczyłam próg, zobaczyłam jak moi przyjaciele śpią „lekkim” snem.

- Teraz patrz i się ucz. – powiedziałam szeptem do ukochanego, a następnie z całej siły trzepnęłam drzwiami. W jednej chwili cała trójka się obudziła i ….runęli na łóżko. Ich miny były bezcenne, zdezorientowanie i to potrójne, ale gdy zorientowali się, kto jest przyczyną ich „pobudki” nie było mi tak wesoło….

-BELLA!!! – wydarli się na mnie, a ja razem z moim wampirem pobiegliśmy do mnie, śmiejąc się do utraty tchu.

- Może trzeba było trochę lżej??- zapytał mnie ukochany, gdy byliśmy w „bezpiecznej strefie”.

- E tam, należy się jej za to, że nie dała mi pospać ostatnio- uśmiechnęłam się do niego, a potem poszłam w stronę szafy.

- Gdzie mi uciekasz?- zapytał jednocześnie porywając mnie w swoje ramiona.

- Musze się przebrać, a ty w tym czasie idź zrobić śniadanie, dla śpiochów. – pocałowałam go lekko w usta i pobiegłam do szafy. Wyciągnęłam z niej moje przetarte, ale ulubione (i zarazem szczęśliwe; p) beżowe rurki, naktórych widać lekko widoczną flagę amerykańską. Do tego beżowy top i trampki, ażeby Edward nie narzekał, że mi będzie zimno, założyłam jeszcze szary sweter.

***

            Śniadanie minęło szybko i bez rozmów. Gdy ja byłam na polowaniu, reszta szykowała się do walki. Nie wiem, co konkretnie robili, bo byłam zajęta zwierzaczkami. Byłam naprawdę głodna, mimo, że wczoraj polowałam. Może to przez tą miksturkę… Nie wiem, ale na razie muszę się martwić czyś innym. Co jak ktoś zginie? To wszystko będzie moja wina…. No nic, koniec rozmyślań, zbliża się świt. Muszę biec na wyznaczone miejsce, czyli na pole do gry w bejsbol . Czekali już tam wszyscy, a gdy tylko podbiegłam do Edwarda, od razu wtuliłam się w jego pierś. Mam nadzieję, że nic mu się nie stanie.

- Alura, na pewno nie wysuną mi się skrzydła?- zapytałam po raz setny przyjaciółkę.

- Po raz enty powtarzam ci, że nie, jeśli tylko zachowasz swoją pełną moc dla siebie.- odpowiedziała spokojnie. – Nie martw się, jeśli to same wampiry to nawet się nie obejrzysz jak zmieciemy ich z powierzchni ziemi – uśmiechnęła się szeroko, a ja tylko uśmiechnęłam się krzywo.

            Spojrzałam na wszystkich, każda para mówiła sobie jakieś miłe słówko pocieszenia, lub obiecywała sobie, że będą na siebie uważać. Ja wiedziałam, co chciałam przekazać Edwardowi, dlatego odwróciłam się w jego stronę i mocno go pocałowałam. Czułam jakby to był mój ostatni, a ja tego nie chcę. Pragnę budzić się każdego nowego dnia i mieć świadomość, że on jest gdzieś obok mnie i mnie nie opuści.

- Kocham cię i nic tego nie zmieni, ale proszę, uważaj na siebie.- powiedziałam mu to prosto w oczy, a on uśmiechnął się do mnie i pocałował mnie lekko w czoło.

- Ja ciebie też. Tylko pamiętaj, że ciebie to też dotyczy- uśmiechnęliśmy się do siebie, a następnie przytuliłam się do mojego ukochanego, może po raz ostatni? Nie wiem, to wie tylko Gabriel…

- Nadchodzą. – tylko jedno słowo, a potrafi zburzyć cały mój świat. – Nie…będzie trudniej niż przypuszczałam. – powiedziała Ali, a my wszyscy spojrzeliśmy na nią zdziwieni.- Umiem wyczuć czarownicę i właśnie czuję jedną i to naprawdę silną.- to nie wróży nic dobrego…

            W tym samym momencie na polanę wkroczyli nasi przeciwnicy. Dwudziestu różnych wampirów i jedna kobieta wyróżniająca się spośród tłumu. Jej włosy w kolorze jasnego blond odstawały od czarnych ubrań, które ma na sobie. Jej twarz wydaje się iście anielska, ale pozory lubią mylić. Na jej szyi dostrzegłam ledwo zauważalny naszyjnik z wisiorkiem w kształcie czerwonego pentagramu. Znaku zła…

            Kobieta przyjrzała się nam wszystkim, a potem uśmiechnęła się szyderczo.

- James, Wiktoria. Podejdźcie tutaj i powiedzcie mi, czy widzicie tą dziewczynę? – zapytała się kobieta, a z tłumu wyszła dwójka wampirów. TE wampiry, które zabiły mi rodziców, blondyn i ruda kobieta. Obydwoje mają na szyi znamiona po podrapaniu paznokciami anioła. No na pewno oni.

            Wyznaczone wampiry rozejrzały się, a najdłużej zatrzymały wzrok na mnie.

- Ta brunetka, która przytula się do rudego, wydaje się znajoma….Zgadzasz się Wiktorio – ruda przytaknęła mu, a on uśmiechną się szyderczo w moją stronę. Edward warknął w ich stronę i przytulił mnie do siebie. – Wero, to ona.

- A więc polowanie czas zacząć!- krzyknęła wypuszczając w naszą stronę płomienne kule, szybo zareagowałyśmy z Alurą i odparłyśmy atak, gasząc płonące pociski. W tym samym czasie wampiry rzuciły się w naszą stronę. Alura z Marco zajęli się wiedźmą, a reszta wzięła się za resztę wampirów. Ja obrałam za kurs, dwa wampiry, przez które stałam się sierotą. Znalazłam ich bardzo szybko i od razu zaczęłam ich atakować. Opierali każdy mój atak, ale gdy oni kontratakowali ja nie byłam im dłużna.

- Gdzie twoje skrzydełka aniołku? Schowałaś je, czy się ich już pozbyłaś?- zapytała drwiąca ruda wampirzyca, chyba Wiktoria.

- Mogłaś mówić, wpadlibyśmy i pomogli.- zaśmiał się blondyn, jeśli się nie mylę James. Nie odpowiadałam, skupiłam się na walce. Muszę ich pokonać, dla rodziców! Wzmocniłam ataki, coraz słabiej się bronili, ale opadałam też z sił. Czuję, że długo tak nie pociągnę i oni o tym dobrze wiedzą. Nagle poczułam, że tracę grunt pod nogami.

- Zobaczymy, co powiesz, gdy twój luby straci dla ciebie głowę. – uśmiechnęła się chytrze Wiktoria i straciłam ją i Jamesa z oczu. Chwilę potem usłyszałam krzyk Edwarda. Podniosłam się szybko i ujrzałam jak ta dwójka Złapała mojego ukochanego i zaczęli odrywać mu głowę, tym samym zabijając go. Zagotowało się we mnie, wszystkie silne emocje zaczęły wypływać z mojego wnętrza, moje skrzydła wysunęły się, tym samym dodając mi siły i szybkości. Pobiegłam w ich stronę jak najszybciej i oderwałam czerwonookie wampiry od miedzianowłosego. Spojrzeli na mnie przerażeni, ale potem wyraz ich twarzy zmienił się diametralnie na ….  szczęśliwe. Rzucili się na mnie. Starałam się ze wszystkich sił odpierać ich ataki, ale skrzydła uniemożliwiały mi swobodę ruchu. W pewnym momencie rudowłosa złapała mnie za nadgarstki, a ja nie mogłam się wydostać.

- Teraz James!- krzyknęła, a blondyn zmaterializował się za mną i złapał za skrzydła.- Obiecuję, że pójdzie to szybko- uśmiechnęła się sztucznie, a potem poczułam wielki ból. Zaczęło się od pleców, a potem rozeszło się to po całym ciele. Czuję się, jakby ktoś zaczął palić mnie żywcem, albo i gorzej. A to dopiero ….. koniec. Przestało mnie boleć, ogólnie nic nie czuję. Żadnego bólu, tylko błogi spokój….

- Bello! – usłyszałam z daleka najpiękniejszy głos na świecie. Jak nic należy do równie pięknej osoby. Otwieram delikatnie oczy i widzę idealną męską twarz. Bez żadnej skazy. Jego miedziane włosy, same proszą się o przeczesanie ich, a usta są stworzone do całowania. Najpiękniejsze z tego wszystkiego są oczy. Miodowe, które patrzą się w moją stronę z miłością, uwielbianiem i strachem, ale, o co? Przecież nic mi nie jest. Czuję się wspaniale. Tak bezpiecznie ….