.:Rozdział 8 - Wypadek:.

Kochani!! O to kolejny rozdział pisany przez naszą kochaną Alurę!
Teraz Kisiel, Alura była potrzebna do starego bloga, a Kisiel będzie potrzebny do nowego
Jaka rozkmina
Hej, to ja;D
Dobra, a wracając do ważnych spraw.  Hasło na dziś, to...
Luna się ucieszy ;D
Czekolada! Mam nadzieję, że pamiętacie, wklejcie hasło gdzieś do swojego komentarza.
Ja jeszcze mam jedną sprawę, znalazło się paru nowych czytelników i proszę się uspokoić. Wasze blogi są w trakcie czytania. Tylko tak jakoś czasu brakuje ; /
Ale niedługo nadrobimy zaległości na wszystkich blogach i Alura..
KISIELEK!!!
... będzie czytać wasze blogi. Dlatego, albo ona, albo ja będziemy komentować wasze blogi
Jakoś mnie tak wciągnęły, że  nie mam czasu na pisanie nowych rozdziałów ;D
Ale, mamy na szczęście jeszcze rozdział w zapasie, a następny jest w trakcie pisania, przeze mnie. Niech KISIELEK odpocznie
Dziękuję, a teraz zapraszamy na nn ;D

______________________________________________________

"Krew, krew i jeszcze raz krew. Wszędzie krew i krzyki. Nawet jak zasłaniam uszy i zamykam oczy, ten obraz zostaje, bo w pamięci utkwił mi te wszystkie obrazy. Jeszcze jeden wrzask, a następnie słyszę jak ktoś d mnie krzyczy: Bello, uciekaj! Leć, szybko! Kochamy cię!"

Wstałam i poczułam, że po całym moim ciele spływają krople potu. To tylko sen, a raczej koszmar. Dawno nie śniły mi się wydarzenia z przeszłości. Zawsze z teraźniejszości, mam nadzieję, że to się nie powtórzy. Nienawidzę wracać do tego co się WTEDY wydarzyło. Nagle poczułam cos pod palcami. Zapaliłam dla pewności lampkę nocną i spojrzałam na moją dłoń w której spoczywały dwa białe pióra, moje pióra. Pięknie, nienawidzę gdy mam koszmary! Zawsze po nich wypadają mi pióra. Zmęczona spojrzałam na zegarek i otworzyłam z przerażenia szerzej oczy.

- No nie, spóźnię się! – w biegu złapałam wcześniej przygotowane ubrania i weszłam do łazienki. Wykonałam poranne czynności i zbiegłam do kuchni, zjadłam śniadanie, zostawiłam pare gryzoni dla Willa, wzięłam torbę i pobiegłam w stronę mojego samochodu. Gdy usiadłam na miejscu kierowcy dopiero wtedy spojrzałam na zegarek. Odetchnęłam z ulgą, zostało jeszcze 20 minut. Już spokojniej, pojechałam w stronę szkoły.

            Lekcje wlekły się jak mucha w smole, a ja nadal nie wiedziałam jak przekonać Edwarda, że ma on duszę. Musiałby on wiedzieć, że ja wiem, że on jest wampirem! Innymi słowy, muszę z nim porozmawiać pod postacią anioła.
Dzwonek obwieścił koniec lekcji i rozpoczęcie się weekendu. Skierowałam się w stronę parkingu, a po drodze spotkałam znajomą wampirzycę.

- Hej Bello, co byś powiedziała na to, abyś u nas zastała na noc? Dziś piątek, a moi rodzice się już zgodzili, co ty na to ?- powiedziała Alice, patrząc na mnie słodkimi oczkami. Nie mogłam się im oprzeć.

- No dobrze, ale pod warunkiem, że będę mogła zabrać ze sobą mojego przyjaciela. Nie mogę go zostawić samego w domu – powiedziałam, a brunetka spojrzała na mnie zdziwiona, ale od razu zmieniła wyraz twarzy na szczęśliwy

- Oczywiście, im nas więcej tym lepiej, a teraz chodź, bo im szybciej wyjdziemy, to będziemy miały więcej czasu. – uśmiechnęła się szczęśliwa, a następne wydarzenia wydarzyły się tak szybko. Pisk opon, krzyk, a następnie zapach krwi. Nie działał on na mnie tak mocno jak krew zwierzęca, ale na innych tak. Spojrzałam przerażona na rodzinę Cullen. Wszyscy patrzyli jak zahipnotyzowani na krew, która lała się z ran chłopaka, który walnął w drugie auto. Nie było czasu na dłuższe rozmyślania. Spojrzałam na Alice, ona jakoś się trzyma. To dobrze, przyda mi się.

- Alice, szybo, bo zaraz rzucą się na tego chłopaka. –chwyciłam dłoń dziewczyny i pociągnęłam w stronę jej rodzeństwa.- Pakuj ich do samochodu. Zacznij od Emmetta. – kiwnęła głową i posłusznie zaczęła ciągnąć swojego brata w stronę auta. A ja zajęłam się Jasperem.

- No chodź, nie chcesz mu zrobić krzywdy- powiedziałam patrząc mu prosto w oczy.- Przestań oddychać i wsiadaj do samochodu.- z lekkim oporem udało mi się wciągnąć go do auta. – Alice, jedźcie szybko na polowanie. Niech się dobrze posilą.

- Ale skąd ty… -przerwałam jej

- Wytłumaczę ci wieczorem w końcu mam u was nocować. –uśmiechnęłam się delikatnie – A teraz jedź, bo zraz rozwalą samochód. – wampirzyca kiwnęła głową i z piskiem opon wyjechała z parkingu szkoły. – Bosko i w co ja się wpakowałam- powiedziałam do siebie i wsiadłam do swojego auta. Pojechałam do domu, a w trakcie zadzwoniłam do szpitala. Lepiej, żeby ktoś tam już pojechał, nie wiadomo jak poważny miał chłopak wypadek.

            Gdy dojechałam do domu, przez dłuższy czas nie wysiadałam z samochodu. Nie wiedziałam, co robić. Nigdy nie zdarzyło mi się coś takiego. Nigdy nie musiałam zdradzać swojej postaci, ani kim tak naprawdę jestem. Nawet nie ma o tym ani słowa w regulaminie! Gabriela nie spytam, co robić, bo… on widząc to nie dałby mi tak szybko pełno uprawnień! No nic, muszę sama sobie z tym poradzić. Westchnęłam i zaczęłam kierować się w stronę domu, a w środku weszłam schodami na górę. Oczywiście w moim pokoju na mnie czekał Will.

- Hej, przyjacielu. Mam problem .- spojrzał na mnie pytająco, a ja usiadłam na łóżku i zaczęłam opowiadać mu o tym, co się wydarzyło dzisiaj w szkole. -…. A teraz muszę do nich jechać i wszystko wyjaśnić. – ptak nic nie odpowiedział, jak zawsze, ale ta cisza mi wystarczała. Will stanął mi na kolanach i wtulił swój mały łebek w zagłębienie mojej szyi. To zawsze mi pomagało, tak jak teraz. – Dobra, koniec użalania się nad sobą. Wstawaj, bo jedziemy do Cullenów na noc. Ty też. –uśmiechnęłam się i spakowałam rzeczy na jutro. Wzięłam jeszcze kosmetyczkę, pidżamę oraz parę rzeczy jastrzębia. Gotowa, zapakowałam się z wszystkimi rzeczami do samochodu, a Willowi kazałam lecieć za mną. Gdy minęłam kolejny zakręt, a zza lasu wyłoniła się willa Cullenów, przypomniałam sobie że nie wiem, co im powiedzieć. Prawdę, czy jej część, a może kłamać? Nie, nie mogę i to w brew mojej naturze. Zatrzymałam się i wysiadłam z samochodu. Gdy zamknęłam drzwiczki zobaczyłam wszystkich Cullenów na ganku. Już miałam się odezwać, gdy usłyszałam trzepot skrzydeł mojego przyjaciela, odwróciła się, a on usiadł mi na ramieniu. Widziałam zdziwieni na twarzach wampirów z wyjątkiem Edwarda.

- To może wejdziemy do środka? To długa historia, a ja nie umiem tak długo stać w bezruchu jak wy. – powiedziałam opierając się o maskę samochodu.

- Oczywiście, we wejdź. – powiedział najstarszy blondyn, zapewnie Carlisle. Uśmiechnęłam się i poszłam w stronę drzwi, po drodze, gdy mijałam Edwarda, Will przeskoczył z mojego ramienia na jego.

- A jednak cię polubił. – uśmiechnęłam się stronę wampira

- Chyba tak. – poszliśmy w stronę salonu, gdzie pozajmowaliśmy wszyscy jakieś miejsca, a ja usiadłam na sofie naprzeciw wszystkich. Will podleciał do mnie i usiadł mi na kolanach.

- No więc, co chcielibyście wiedzieć ?