.:Rozdział 7 - Piosenka:.

Hej kochani przepraszamy, że tak długo nie było nn, ale nasza kochana Alura miała próby do bierzmowania.

Pieprzone bierzmowanie ;/

Na szczęście jest już koniec i dziś nasza dziewuszka zakończy te ciężki próby i spotkania 5 godzinne ;p

Alelujaaaa:D a i jeszcze jedna sprawa, chce zrobić pewien eksperyment, ok ??

Jak będziecie komentować, napiszcie w trakcie swojej opinii hasło : gwiazda

 Chcę sprawdzić pewną rzecz potem powiem wam moje obserwacje 

To tyle na dziś i zapraszamy na nn ;D

Nie, chcę się pochwalić, że napisałam 2 rozdziały do przodu =D

Wee świętujmy później, ale teraz nn : 

 ______________________________________

            Następne dni minęły jak z bicza strzelił. Wstawałam, wypuszczałam Willa na dwór, a następnie szkoła, w której czekał Edward. Bardzo go polubiłam, a on chyba mnie. Poznałam jego rodzeństwo: szaloną Alice, opanowanego Jaspera, zabawnego Emmetta oraz dumną Rosalie. Wszyscy są tacy wyjątkowi. Oczywiście całe rodzeństwo to wampiry wegetarianie, ale nie pokazuje im, że wiem.

            Nieubłaganie zbliżało się spotkanie Edwarda i moje, pod postacią Anioła Stróża. Wiele razy zastanawiałam się, czy dobrze robię spotykając się z nim. W prawdzie on nie wie, że Bella i anielica to jedna i ta sama osoba, ale nadal boję się, ze mogę mieć przez to kłopoty.

- Bello, lekcja się skończyła- z rozmyślań wyrwał mnie głos Edwarda.

- Gracias Edwardzie –uśmiechnęłam się do niego i spakowałam swoje rzeczy

- Gdzie tak odleciałaś ? – zapytał mnie wampir, gdy szliśmy w stronę Sali gimnastycznej

- Jestem z kimś umówiona i zastanawiam się, czy tam z nim iść. Co byś zrobił na moim miejscu ? –albo mi się zdawało, albo on posmutniał gdy to powiedziałam.

- Według mnie powinnaś iść. Może on ma do ciebie jakąś ważną sprawę ?

- Masz racje. Dziękuję – uścisnęłam go i pobiegłam do szatni, zostawiając zszokowanego Edwarda.

***

- William, wychodzę. Nie wiem kiedy wrócę. –krzyknęłam zamykając drzwi. W biegu zmieniłam postać i odbiłam się od ziemi. Uwielbiam latać, wtedy czuję się taka szczęśliwa.

Niestety nie mogłam zbyt długo czerpać radości z latania, bo musiałam wylądować w wyznaczonym miejscu. Dopiero teraz przyjrzałam się dokładniej polanie porośniętej tysiącami kwiatów, a do tego na środku polany znajdowało się małe jeziorko. Widok był przecudny. Usiadłam koło jeziorka i wsłuchałam się w odgłosy natury, które z każdą chwilą przypominały mi kołysankę, którą grała moja mama, gdy byłam mała i nie mogłam spać. Wstałam i wyciągnęłam rękę w stronę jeziorka z którego zaczęła unosić się woda, ale nie ubywało jej z jeziorka. To wyglądało jakbym wyczarowała wodę. Wykonałam parę ruchów i utworzyłam z wody fortepian i taborecik. Usiadłam na nim i już miałam nacisnąć pierwszy klawisz , gdy poczułam, że czegoś brakuje w tym utworze. Szybko utworzyłam z nowo pobranej wody dodatkowe instrumenty i powrotem usiadłam przed fortepianem. W myślach ujrzałam nuty i zaczęłam w myślach poruszać tak wszystkimi instrumentami, że wydobywała się z nich zgodna melodia. Dołączyłam się, grając na fortepianie, dopiero z dodatkowymi instrumentami, utwór był w pełni doskonały. Gdy moje palce dotknęły po raz ostatni klawiszy, czułam się tak….

- Pięknu utwór. – te słowa tak mnie wystraszyły, ze w jednej chwili wszystkie instrumenty opadły na ziemię i słychać było wielki plusk. – przepraszam nie chciałem cię wystraszyć .- odwróciłam się, a przede mną stał Edward

„Nic się nie stało Edwardzie, to tylko woda „ – uśmiechnęłam się do niego i z powrotem utworzyłam taborecik, tylko tym razem dwa i dla pewności zamroziłam je.

- Niesamowite, każdy anioł tak potrafi ?

„Nie, każdy ma inny dar. Ja mam panowanie nad wodą, ale znam innego anioła, który ma władzę nad wszystkimi żywiołami”

- Czyli te dary są jak u wampirów? –zapytał siadając obok mnie

„Po części tak, tylko u nas każdy anioł ma dar, a nie tylko nieliczni.”

- Jesteście niezwykli.- uśmiechnę się -  Mógłbym jeszcze o coś zapytać ?- zapytał po chwili milczenia

„ Oczywiście, tylko żadnych szczegółów.”

- Zgoda. – uśmiechnął się – Dlaczego nie czuję zapachu twojej krwi ?

„ Ponieważ ja jej nie mam. Zamiast krwi mam wodę. Jak chcesz to mogę ci pokazać”

- Nie, nie po co się okaleczać?

„Nic mi się nie stanie, patrz” –szybko stworzyłam lodowy nóż i rozcięłam sobie kawałek skóry. Z rany zaczęła lać się woda, zafascynowany wampir wpatrywał się w moją dłoń

- Nigdy czegoś takiego nie widziałem. Tak samo mają inne anioły?

„ Nie, każdy anioł jest inny. Ja mam wodę w żyłach, a inny może mieć miód „ – gdy to powiedziałam usłyszałam jego śmiech. Jak on słodko się śmieje.

- Powiedz mi Aniele, żyjecie tak sobie na ziemi, czy macie jakiś cel ? – tym pytaniem przypomniał mi po co tu jestem. Już dawna powinnam wiedzieć, co muszę zrobić aby mu pomóc.- Przepraszam, nie powinienem pytać. – spojrzałam na niego zdziwiona, pewnie uznał moje milczenie za zły znak.

„ Nic się nie stało i tak mamy swój cel. Każdy anioł dostaje nieograniczoną liczbę podopiecznych i musi im pomóc. „

- A w jaki sposób?

„Więcej nie mogę ci powiedzieć”

- Szkoda, a opowiedz mi coś o sobie.

„Dobrze, ale potem ty opowiesz mi coś o sobie”- może teraz się czegoś ciekawego dowiem

- Okej, zaczynaj – uśmiechnął się łobuzersko w moją stronę, a ja mogę przysiąc, ze na mojej twarzy pojawiły się dwa rumieńce

„Jak wiesz mam 17 lat, moją pasją jest latanie i granie na instrumentach. Lubię także kuchnię mojej babci.  Od kąt zostałam aniołem miałam już szesnastu podopiecznych. Aktualnie został mi jeszcze jeden i jestem w trakcie poznawania jego problemu. Jeżeli mu pomogę, zostanę pełnoprawną przedstawicielką swojego gatunku i będę mogła żyć gdzie chcę”

- Co to znaczy „gdzie chcesz” ?

„ Mamy do wyboru, życie na ziemi i pomoc ludziom w błahych sprawach, albo życie w niebie, gdzie robimy to co chcemy i ile chcemy.”

- A komu teraz pomagasz ?- zapytał patrząc mi prosto w oczy

„Nie mogę tego powiedzieć” - tobie Edwardzie; pomyślałam i odwróciłam wzrok „ Teraz ty coś o sobie opowiedz „

- Dobrze, mam ponad 100 lat. Moim ulubionym zajęciem jest czytanie i granie na fortepianie. Od kąt zostałem wampirem jestem na zwierzęcej diecie, ale tylko raz miałem uskok

„Kiedy to było i co się stało” – to jest chyba to

- Zaraz po przemianie, chciałem spróbować krwi ludzkiej. No i spróbowałem. Przez około 20 lat się tak żywiłem. Zabijałem ludzi, ale dla pocieszenia wybierałem tych, którzy mieli coś na sumieniu. Morderców, gwałcicieli i złodziei.

„ W pewnym sensie wymierzałeś im sprawiedliwość. Powinieneś być z siebie dumny, możliwe, ze uratowałeś w ten sposób mnóstwo osób”

-Ale po drodze wiele mordując.

„ Nie ma zwycięstwa bez ofiar. To tak jak w szachach. Trzeba poświecić pionek, aby wygrać”

- Może masz rację, ale to nie zmienia faktu, że jestem potworem. Zabijałem ludzi! –powiedział podniesionym głosem, praktycznie krzyknął. Wystraszyłam się go, musiał to zauważyć – przepraszam, nie chciałem krzyczeć. Po prostu to dla mnie zbyt trudne.

„ Rozumiem, ale im szybciej się z tym zmierzysz tym lżej będzie ci na sercu.”

- Mówisz to jako anielica….

„Jako nowa znajoma „- uśmiechnęłam się i wstałam ze swojego miejsca

- Zaczekaj, nie odchodź.- powiedział Edward zrywając się z miejsca

„ Muszę już iść, ja muszę odpoczywać Edwardzie, a sen mi jest koniecznie potrzebny. „

- Spotkamy się jutro? –zapytał z nadzieją w głosie

„ Pojutrze, jutro muszę się zająć moim podopiecznym” – taaa muszę się coś o nim koniecznie dowiedzieć, ale tym razem z innego źródła

- Zgoda, do zobaczenia za dwa dni przyjaciółko – powiedział przytulając mnie. Gdy to zrobił, poczułam jak po moim całym ciele rozchodzi się przyjemny prąd.

„ Do zobaczenia Edwardzie” – odsunęłam się od niego, rozprostowałam skrzydła, odbiłam się od ziemi i poleciałam w stronę domu. Nie słyszałam jak za mną biegł, więc spokojnie wylądowałam przed domem, a następnie weszłam do środka. Nie dane mi było zamknąć drzwi, gdy poczułam jak coś ląduje na mnie.

- Will, już jestem. Głodny? – zapytałam, a ptak pokiwał głową, zgadzając się. – co ciekawe…- urwałam w połowie słowa, gdy poczułam dreszcz. Rozchodził się on od stop do głowy. Spojrzałam na blat kuchni i zobaczyłam ten sam lis to co zawsze. Odpieczętowałam go i zaczęłam czytać:

 „Szanowna Isabello Mario Chiquito Lucindo Rebeco Swan, z wielką radością informujemy, że twój podopieczny pogodził się z tym kim jest. Nie uważa się już za potwora, co zawdzięcza tobie. Mam nadzieję, że szybko uporasz się z resztą jego problemów .Gabriel”

- Will, zobacz. Udało mi się wybić mu z głowy, że jest potworem. Huraaaa!!!! –krzyknęłam szczęśliwa, a ptak pomachał mi z radością skrzydłami. – Choć dam ci coś do zjedzenia i idziemy spać. Czeka mnie jeszcze trochę pracy.