.:Rozdział 10 - Pióra:.

Hej, dzisiaj tylko ja piszę, bo Kisielina ma jakiś wypad rodzinny ;/ Rozdział trochę spóźniony, bo... mi się zapomniało ;D Ale, przypomniała mi Kisielek i teraz wstawiam. Trochę słaby, ale następne będą lepsze ;d(mama nadzieje ;p) Czekam na komentarze i do napisania:D

 ____________________________________

             „Las i wszędzie ciemno. Słyszę krzyki. Jeden męski, a drugi damski. Potem ich widzę. Dwójka ludzi klęczy na ziemi, obydwoje są upaćkani krwią, ale nie taką zwykłą. Ona była, chyba zielono – żółta. Rozpoznaje ich twarze, są tak bardzo podobni do mnie…chwila, to rodzice!! Już chciałam do nich podbiec, ale poczułam, że ktoś mnie przytrzymuje. Odwróciłam się i zobaczyłam przystojnego blondyna z długimi włosami związanymi kitkę oraz krwistymi oczami. Przestraszyłam się, a potem poczułam straszny ból w plecach, a potem ciemność „

Krzyknęłam jeszcze raz i usiadałam jak najszybciej na łóżku. Serce mi waliło jak młot, a ja złapałam się ramion i spróbowałam wyciągnąć skrzydła. Są. Odetchnęłam z ulgą, to tylko zły sen. Nagle poczułam, ze ktoś mnie obserwuje. Spojrzałam w tamtą stronę, a przy wejściu do pokoju, stali wszyscy Cullenowie.

- Przepraszam, że was obudziłam. Naprawdę jest mi…

- Kochanie, nic się nie stało – powiedziała spokojnie Esme, siadając obok mnie i obejmując ramieniem- my i tak nie śpimy. Jednie to nas przestraszyłaś. Nic ci nie jest??- zapytała, patrząc na mnie matczynym wzrokiem, dawno nie widziałam takiego wzroku…

- Nie, po prostu miałam zły sen. Nic więcej – uśmiechnęłam się na potwierdzenie moich słów

- A to, co? – zapytała sama siebie, Esme, podnosząc białe pióra z miejsca, gdzie przed chwilą były moje plecy.

- Moje pióra. Wypadają mi, gdy mam koszmary, mogę??- zapytałam wyciągając rękę po nie, a kobieta posłusznie podała mi je. Chwyciłam małe piórka w rękę i zgniotłam w pięść, poczułam delikatne mrowienie w dłoni, a potem otworzyłam szeroko rękę. Nic nie zostało z piór.

- Fascynujące, gdzie zniknęły te pióra?? –zapytał Carlisle patrząc zszokowany na moją dłoń

- Można powiedzieć, że wszczepiły się w moje skrzydła. –uśmiechnęłam się i nagle poczułam burczenie w brzuchu.

- O jejku, ty jesteś głodna, zaraz ci coś przygotuję smacznego. Przebierz się, a potem zejdź na dół. –poinstruowała mnie Esme, a potem pobiegła w wampirzym tempie, prawdopodobnie, do kuchni. Nie zostało mi nic innego jak spełnienie jej żądania. Grzecznie zeszłam z łóżka i pościeliłam je, a następnie weszłam do łazienki, gdzie wykonałam poranne czynności przebrałam się w śliczny zestaw. Gdy wyszłam na łóżku leżał Edward, obracając sobie w dłoni moje pióro.

- Skąd je masz? –zapytałam pakując swoją pidżamę, do torby.

- Leżało na podłodze, mogę zatrzymać??- zapytał wskazując pióro

- Jasne, tylko je nie pal.

- Dlaczego?

- Znasz powiedzenie: Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego? To tyczy się moich piór, palisz jedno, palisz wszystkie. –powiedziałam siadając obok niego na łóżku.

- Okej- uśmiechnął się do mnie promieniście i spojrzał w moje oczy, a ja w jego. To był mój błąd. Utonęłam w miodowych oczach Edwarda. Kusiło mnie, żeby dotknąć jego twarzy, włosów, mięśni …BELLA, STOP!! On jest twoim podopiecznym, a ty myślisz o nim jak o kandydacie na chłopaka! KONIEC! Odwróciłam wzrok, wstałam i skierowałam się w stronę drzwi.

- Pokarzesz mi gdzie jest kuchnia?- zapytałam się, odwracając się w jego stronę. Tym pytaniem wybrudziłam go z krainy myśli. Spojrzał na mnie i kiwnął niewidocznie głową.

***

Po śniadanie, wszyscy usiedliśmy w salonie i śmialiśmy się i wygłupialiśmy. Dopiero gdzieś tak popołudniu poczułam swędzenie w gardle. Odruchowo złapałam się za nie, co nie uszło uwadze Emmetta.

- Nasz aniołek zgłodniał. – zaśmiał się, a ja mu zawtórowałam

- Masz rację, dziękuję za gościnę, ale nie będę przedłużać. Muszę już iść, a przy okazji zapolować.

- O nie! Obiecałaś nam, że zapolujemy razem, a zostać możesz jeszcze na jedną noc. Prawda Esme?- zapytała się Rosalia, uśmiechając się do mnie szczerze.

- Oczywiście, a teraz ruszcie się. Nie chcemy przecież, żeby Bella się męczyła. –powiedziała zatroskanym głosem Esme. Uśmiechnęłam się do niej z wdzięcznością, a następnie wszyscy razem wyszliśmy przed dom.

- Anioł, Anioł pokarz skrzydła. Dam ci pumę krwistą – ten jakże ambitny wierszyk wymyślił Emmett i wszyscy się zaśmialiśmy, a misiek stał zdezorientowany.( przepraszam, że ściągam od Mai. hasło: tost )

- Dobrze, ale ma być pyszna- powiedziałam poważnie, a potem stanęłam w bezruchu i postarałam się oczyścić umysł ze złych myśli. Poczułam delikatny ból z tyłu pleców a następnie czułam jak po moim ciele rozchodzi się jakiś prąd. Uśmiechnęłam się sama do siebie i zatrzepotałam skrzydłami. Odwróciłam  się w stronę Cullenów i zobaczyłam zdziwienie na ich twarzach, no oczywiście, prócz Edwarda, on już widział moje skrzydła. Jako pierwsza z transu wybudziła się Alice, podeszła do mnie i spojrzała na mnie wymownym wzrokiem. Kiwnęłam głową na zgodę, a ona dotknęła moich skrzydeł. Poczułam jak jej dłonie delikatnie głaszczą moje pióra, gdy dojechała palcami do końca uśmiechnęła się

- One są strasznie miłe w dotyku! – krzyknęła uradowana

- Wiem, ale teraz koniec pogaduszek. Jestem głodna, a Emmett obiecał mi krwistą pumę- uśmiechnęłam się w stronę misiowatego, a ten się zaśmiał

- Nie znam się na pumach, ale Edek tak

- Mam na imię EDWARD, a nie Edek! – krzyknął i zaczął go gonić, a my wszyscy śmialiśmy się, póki miedzianowłosy nie dopadł osiłka

- Skoro chłopcy skończyli się bawić, biegniemy. Spotykamy się tu za godzinę- powiedział Carlisle , a my kiwnęliśmy głową . Wszyscy wbiegli do lasu, a ja razem z Willem , odbiłam się od ziemi i poleciałam szukać czegoś smacznego. Widziałam pod sobą, jak reszta wampirów spożywa swój posiłek, nie chciałam być od nich gorsza i gdy tylko namierzyłam swój “obiad” , wylądowałam bezszelestnie parę metrów dalej i przyczaiłam się.  Nie wiem jakim cudem, ale obietnica Emmetta się spełniła. Przede mną stała wielka puma. Jej  serce pompowało naprawdę dużo krwi, nie czekając dłużej, złożyłam delikatnie skrzydła, ale nie chowając ich. Przyczaiłam się i chwilę później zaatakowałam. Czułam w swoim gardle cudowną ciecz, która gasiła moje pragnienie. Po chwili puma była pusta, odrzuciłam jej martwe ciało i postanowiłam jeszcze zapolować na jakieś sarny. Szczęście mi dzisiaj dopisywało, bo znalazłam stado jeleniowatych. Gdy najadłam się, pobiegłam na wyznaczone miejsce i usiadłam na ziemi. Rozmyślałam nad tym jak przekonać Edwarda, że ma on duszę i żeby był szczęśliwy. Na szczęście jedynym lekarstwem jest miłość, więc z tym nie będzie problemu, poproszę Amora o pomoc, ale co z duszą? Każdy wampir od pierwszych chwil życia, mam wmawiane, że nie ma duszy. Chyba, że... nie, to zbyt ryzykowne, ale innego wyjścia nie mam. Trzeba będzie iść po...

-Hej Bella, już po polowaniu??- z moich rozmyślań  wyrwał mnie głos Jaspera. – Czym się martwisz? – spojrzałam na niego zdziwiona, skąd wiedział?

- Skąd wiesz, że czym się martwię?

- To mój dar, manipuluję i rozpoznaje emocje wszystkich istot żywych. Ty, aktualnie jesteś zmartwiona, zaskoczona i ... boisz się.- to ostatnie powiedział lekko zdziwiony

- Racja, te uczucia ogarniają mnie od dawna, ale to jest związane z moim podopiecznym. Martwię się, że nie uda mi się mu pomóc, zaskoczona jestem, że znasz moje emocje. Co do strachu, muszę zrobić coś ryzykownego i boje się, że przypłacę tym skrzydłami- skrzywiłam się na to ostatnie.

- Ej! Pamiętaj,że  jesteśmy przyjaciółmi, a przyjaciół się nie zostawia w potrzebie. – uśmiechnął się i przytulił mnie na pocieszenie- co musisz zrobić, że jest to, aż tak ryzykowne?

- Z wielką chęcią bym skorzystała z tej pomocy, ale to sprawa dla anioła. Muszę na godzinę wybyć do nieba.

- A co jest tam takiego, że boisz się utraty skrzydeł?- zapytał siadając obok mnie

- Pokarzę wam jak wrócę, okej? –spytałam się, a on pokiwał na potwierdzenie i w ty samym czasie na polanę wbiegła reszta Cullenów.

- Gdzie Bells wybywa na noc? – zapytał Edward, patrząc na mnie zaskoczony- przecież miałaś zostać u nas na noc.

- Wiem, ale muszę wpaść po coś do nieba. Wytłumaczę wam jak wrócę, a tera przepraszam, ale im szybciej polecę, tym szybciej wrócę. Will! – krzyknęłam, a na moim ramieniu wylądował jastrząb. Spojrzał na mnie zdziwiony, a potem ze zrozumieniem w oczach, kiwnął łebkiem na zgodę. – A, Emmett. Dzięki za rezerwację "obiadu" – uśmiechnęłam się do nich i otworzyłam sobie wrota do nieba. Otworzyłam drzwi i ostatni raz spojrzałam na ich zszokowane miny. Puściłam im delikatny uśmiech i przekroczyłam wrota.