.:Rozdział 11 - Wizja i księga:.

Hej przepraszam, że tak późno, ale .... to wina Aniołka!

Miała wstawić w niedziele i zapomniała,

a ja wyjechałam w poniedziałek w Bieszczady, a ona do Niemiec ;/

Ja wróciłam wczoraj, a ona wraca w piątek...

Do tego czasu nie mam z nia kontaktu, ale zdążyła mi przekazać, 

że nie wstawiła.

Miałam wstawić w poniewdziałek po 3, 

ale internet się fochnął ;/  

Na szczęście przypomniałam sobie dzisiaj, więc jest rozdział.

To jest Aniołka, a następny będzie mój.

Miłego czytania i postaram się wam wynagrodzić to opóźnienie,

 i spróbuję napisać nn na niedzielę, a teraz miłego czytania ;D

PS: Alfred ;D w ciągu jednej nocy wypiliśmy 62 butelek ;D

Punkt widzenia Edwarda

I zniknęła. Weszła przez te drzwi, a gdy je zamknęła, one znikły razem z nią. Nie wiedziałem, co robić. Iść jak reszta mojej rodziny do domu i zająć się codziennymi sprawami, czy zostać tutaj i czekać na jej powrót. Zdecydowałem się na to drugie. Znając życie, wszyscy udali się do swoich pokoi i zajęli się sobą, miałem rację. Chwile później słychać było dźwięk rozrywanego materiału i śmiech zakochanych. Postanowiłem nie przysłuchiwać się ich igraszką, a skupić się na ostatnim tygodniu. Tyle się wydarzyło: poznałem Belle, oraz Anielicę, która później okazała się Bellom, dowiedziałem się o istnieniu aniołów, a także o tym, że sam mam jednego. Właśnie, zastanawiam się, kim on lub ona jest. Przysłuchując się opowiadań, Bells, osoba mnie pilnująca powinna mi pomagać, a na razie jedyną taką osoba jest Izabella. Może mój Anioł Stróż się nie ujawnia, a może po prostu zakończył swoją misję? Nie wiem, ale jestem pewien jednego. Z dnia na dzień, coraz bardziej zakochuję się w Belli. Od kąt spotkałem ją po raz pierwszy nie mogłem o niej zapomnieć. Gdy zamknę oczy, widzę ją, a gdy otworzę, chcę ją widzieć. Trzymać w swoich ramionach i nie dopuścić do tego, aby ją ktoś skrzywdził. Niestety, moa natura jest tak samo silna jak miłość do niej. Coraz częściej przyłapuję się na myśleniu, co by się stało, gdybym spróbował jej krwi. Boję się, że mogę ją skrzywdzić, a co gorsza zabić. Dlatego mam dylemat, powoli pokazywać, jakim uczuciem ją darzę, czy odsunąć się na bok i zostawić ją w spokoju oraz cierpieć w samotności. No nic, to, co się wydarzy w przyszłości, nie wie nikt, więc na moje odpowiedzi msze trochę poczekać. Spojrzałem na zegarek i ze zdziwieniem stwierdziłem, że minęły 3 godziny. Coś długo to schodzi….

 Edwardzie, mógłbyś na chwilę? usłyszałem w głowie pytanie mojego ojca, więc wstałem i głęboko wzdychając poszedłem w stronę domu. W środku zauważyłem, że wszyscy siedzą już w salonie i mają grobowe miny.

- Co się stało?- zapytałem siadając sam na kanapie

- Pamiętasz jak mówiłem ci, że poszedłem spotkać się z Samem? – kiwnąłem głową na potwierdzenie. – Alice miała wizje, w której trójka wampirów idzie w naszą stronę z zamiarem zabicia nas. Zbierają armię, na razie mają piętnastu nowo-narodzonych, a ich liczba nadal rośnie. Nie wiem czy uporamy się z nimi. – powiedział to wszystko na jednym wdechu

- Ale czemu chcą nas zaatakować? –zapytałem zszokowany

- Chcą mieć to terytorium tylko dla siebie ze stałym dostępem do krwi. – powiedziała Alice, która przed chwilą wybudziło się z transu – Na razie nie widzę nic, może to jest spowodowane obecnością Belli podczas bitwy…- końcówkę powiedziała sama do siebie….ŻE CO?

 - Ona nie może być podczas tej bitwy, a co jak jej oderwą skrzydła!? Wszyscy się na nią rzucimy!- krzyknąłem wstając, a reszta spojrzał na mnie zdziwieniem, ale jednocześnie ze zrozumieniem

- Nie mam mowy Edwardzie – nagle zza mnie wyłoniła się Bella z wielką księgą. – Polubiłam was i znacie mój sekret. Teraz się tak łatwo ode mnie nie uwolnicie – uśmiechnęła się wyniośle naszą stronę – Jakby, co mogę poprosić moich znajomych o pomoc.

- O nie, a jak ci się coś stanie? –zapytałem, Błagam Bello, nie idź na tą bitwę modliłem się w myślach, żeby tak zrobiła

- Edward ma rację, nigdy nie wiadomo, czy to nie te same wampiry, które zabiły twoich rodziców. –Rosalia, coraz bardziej cię lubię

- To tym bardziej wam pomogę. Zemsta nie jest dobra, ale Sąd Najwyższy z przemiłą chęcią zainteresowałaby się skąd wiedzą o aniołach.. – uśmiechnęła się i usiadła wygodnie na kanapie obok mnie oraz spojrzała na Willa- Leć do domu po papier i atrament od Alury.- ptak kiwnął łebkiem i wyleciał przez okno. – Sami sobie nie poradzicie, nawet z moją pomocą. Na szczęście znam jedną osobę, która może nam pomóc. Ba, nawet sama może pokonać te wampiry.

- Kto jest na tyle potężny, żeby pokonać dwadzieścia wampirów? –zapytał Jasper patrząc z niedowierzaniem na Belle.

- Czarownica – w tym samym momencie do salonu wleciał jastrząb niosący w pazurach białą kartkę oraz mały flakonik. Anielica wstał i poszła w stronę stolika do kawy. Zabrała rzeczy od ptaka, a potem zamknęła oczy. Wyglądała, jakby zmuszała się do ….O nie!

- Bello, proszę nie rób tego! – za późno, rozłożyła skrzydła i zanim cokolwiek zrobiłem, wyrwała sobie jedno pióro. Zobaczyłem, że w miejscu, gdzie przed chwilą było pióro, zaczęła cieknąc woda. Szybko pobiegłem do kuchni i chwyciłem papierowy ręcznik, a następnie przyłożyłem go do rany.

- Nie trzeba Edwardzie, już jest nowe pióro. –miała rację, gdy zabrałem prowizoryczny opatrunek, zobaczyłem nowe białe i silne pióro.

- Jak…

- Taka jest moja natura – uśmiechnęła się i zabrała się do pisania, zerknąłem jej przez ramię i zobaczyłem, co pisze:

„ Droga Aluro!

Wiem, ze przygotowania do ślubu idą pełną parą, a wy wszyscy nadal odbudowujecie Mirabile, ale mam do ciebie prośbę.

 Niedługo mnie i zaprzyjaźnioną mi rodzinę, ma napaść armia wampirów.

Nie miałabyś ochoty nam pomóc?

Uzupełniłabyś sobie zapasy…

Mam nadzieję, że pozytywnie przemyślisz moją propozycję.

Jak chcesz, razem z tobą może przybyć Marco i Lucyfer.

 Czekamy na was, jak nie możecie, to odeślij Willa. Jakoś sobie wtedy poradzimy.

PS: Jakby, co, portal czeka…

Twoja przyjaciółka

Bella Swan”

- Leć do Mirabili, a dokładniej do Catherswil. Dasz to, Alurze, ona ci resztę powie. Leć, tylko uważaj na siebie. – gdy przekazywała informacje ptaku, przywiązała do jego nóżki kartkę z wiadomością, a ptak z powrotem wyleciał przez okno.

- Mirabilia? Catherswil? Nigdy nie słyszałem o takich miejscach…- powiedział zdziwiony Carlisle.

- Mirabilia to kraina czarów, w której żyją wszystkie magiczne stworzenia prócz wampirów, wilkołaków i aniołów, a Catherswil to jej stolica. Mam nadzieje, że Ali nie jest na jakiejś misji…- na chwile zamyśliła się, a potem spojrzała na bok- Zapomniałabym, zobaczcie, co przyniosłam.- pokazała swoją „nową” zdobycz

- Co to za księga?

- Jest to „ Księga dusz”. Potrzebna mi jest, dla mojego podopiecznego, ale mogę wam ją pokazać. Zawiera ona spis wszystkich dusz, nawet waszych.

- To nie możliwe, wszystkie wampiry nie mają duszy.- powiedziałem pewnym głosem, a ona spojrzała na mnie smutnym wzrokiem, co ja takiego zrobiłem? Nie chcę aby się smuciła.

- Mylisz się, ale tylko do jednej rzeczy. Niektóre wampiry mają duszę, a do tych nielicznych zaliczacie się wy. Duszę posiadają tylko ci, którzy są wegetarianami. Od kąt Carlisle odkrył, że wampiry mogą żyć dzięki krwi zwierząt zaczęły się spory w niebie.( jeśli to czytasz napisz w kom.: słońce) Część była za tym, aby dać wegetarianom zbawienie, a część nie. Na szczęście wyszło na to, że tak. I mogę wam to łatwo udowodnić. Powiedzcie imię jakiegoś człowieka, który według was posiada duszę.

- No nie wiem….

- Michael Jordan –gdy Emmett krzyknął podekscytowany,  księga nagle się otworzyła i zaczęła przewracać strony. Gdy książka otworzyła się na odpowiedniej stronie, zobaczyłem zdjęcie Jordana, świeciło się ono na niebiesko. – Dlaczego?

-… świeci się na niebiesko? – wyprzedziła mnie Bella – To znaczy, że ma duszę. A teraz imię wampira, pijącego krew ludzką.

- Aro Volturi – sytuacja powtórzyła się znowu, ale tym razem strona stałą się czerwona. - Czerwony oznacza, że pije krew ludzką? –kiwnęła głową na tak, zobaczmy, co się stanie… - Jasper Cullen. – i znowu to samo, ale karki stały się złote.

- Złoty oznacza, że wampir pije krew zwierzęcą. Możecie sprawdzić wszystkich, mogę się założyć, że wszyscy będziecie mieli złote strony. – powiedziała pewnym siebie głosem

- Ja nie będę miał. – powiedziałem patrząc prosto w jej piękne błękitne oczy.

- A chcesz się założyć? Jeśli zaświeci się na złoto, biorę udział w walce, jeśli nie, to nie. Zgoda?

- Okej, Edward Cullen- wymówiłem swoje imię i nazwisko, pewien tego, że strony będą czerwone, albo będą miały inny kolor, ale nie złote. Niestety, przeliczyłem się. Zdarzyło się coś, czego nie spodziewałem się w najśmielszych snach. ZŁOTA STRONA. Ja mam duszę….