.:Rozdział 15 - Nocny Gość :.

Tak wiemy, macie ochote nas rozszarpać, ale

nie możemy robić wszystkiego.

Aniołek wyjechała na kolonię, 

a ja wróciłam niedawno z Łodzi ( Majka mam plakat ;D)

Rozdział był gotowy, tylko nie miałam, kiedy to zrobić. 

Możemy was prosić o przebaczenie,

ale tego nie zrobimy.

Nie, że was nie szanujemy,

tylko nie chcemy być zależni od naszych czytelników

Piszemy kiedy mamy wenę, a teraz podczas okresu wakacyjnego

chcemy robić to czego nie mogłyśmy w roku szkolnym

Mam pomysły, które uzupełniam z Aniołkiem, 

a o to i jego efekty :

Rozdział 15

„Nocny gość”

To nie może być prawda! Ja nie mogę! To wbrew regulaminowi, nie mogę tego zrobić. Najlepiej by było, gdybym zniknęła, ale to niemożliwe. Muszę skończyć zadanie. Tylko problem tkwi w tym, że wtedy musiałabym złamać zasady.

            Podczas mojego rozmyślania na temat, mojego wielkiego „szczęścia” do sali wszedł Amor, cały w skowronkach.

- I jak znalazłaś to, czego szukałaś?- Zapytał stawiając kosz pełen strzał.

- Tak, ale mam pytanie, czy to, co zobaczyłam kotle, może się mylić? – Gdy powiedziałam ostatnie słowo, zauważyłam na jego twarzy rozbawienie

- Kochaniutka. To, co tam zobaczyłaś, spełni się. Ja nigdy się nie mylę. Miłość jest dzika i rządzi się swoimi prawami, ja tylko pilnuje, czy nie zagraża innym. –To powiedziawszy odwrócił się w stronę drzwi – A i daj mu szansę, naprawdę nie pożałujesz tej decyzji.

- Skąd ty ….

- Jestem Amorem, aniołem miłości. W tych sprawach wiem wszystko. – Uśmiechnął się i zniknął za stertą ksiąg, a ja poszłam w stronę moich drzwi. Gdy je przekroczyłam, z powrotem znalazłam się w swojej sypialni. Przebrałam się i umyłam, a potem wskoczyłam pod kołdrę. Od razu poczułam zmęczenie, ale zanim oddałam się w objęcia Morfeusza, postanowiłam jedną rzecz:

            Muszę zdecydować, co robić.

Punkt widzenia Edwarda

Od kąt odprowadziłem ją do domu i spotkałem jej babcie, nie mogę przestać myśleć o Belli. O tym, jaka jest piękna, cudowna, inteligentna, zabawna, odważna…

- Ty Romeo, obudź się, idziemy na polowanie. Idziesz z nami? – Z mich rozmyślań nad cechami Belli, wyrwał mnie głos Emmetta. On nie umie wybierać innych momentów? Ale w sumie, trochę zgłodniałem, a czeka mnie całe pięć dnie w szkole, wśród ludzi. Czyli krwi.

- Tak, już idę. – Wstałem i pobiegłem razem z rodziną w stronę lasu. Po godzinie, byłem najedzony i szczerze, nie wiem, co mógłbym robić przez resztę wieczoru. Bella- przez myśl przewinęło mi się imię mojej przyjaciółki. Nie tracąc czasu, pobiegłem w stronę domu anielicy. Miałem szczęście, bo okno w jej pokoju, jest zawsze otwarte.

 Wszedłem po cichu do jej pokoju i zauważyłem, że śpi. Wygląda tak pięknie. Jej długie włosy rozsypywały się po całej poduszce, tworząc tło dla jej twarzy, która była wykrzywiona w grymasie. Coś złego jej się śni, na potwierdzenie mojej hipotezy, z pleców dziewczyny zaczęło powoli wychodzić białe pióro. Nie chcę, by coś ją bolało. Dlatego kucnąłem obok jej twarzy i złapałem jej rękę. Delikatnie pocieram ją kciukiem i szepczę miłe słówka. Po chwili jej twarz wygląda, jak dawniej. Spokojna i szczęśliwa. Uśmiecham się i próbuję wstać, ale nie mogę. Dziewczyna trzyma mnie za rękę, tak mocno, że boję się, że mogłaby wyrwać mi dłoń. Siadam obok niej na podłodze, nadal trzymając jej dłoń, a ona nieświadomie przyciąga ją bliżej siebie.

- Nie opuszczaj mnie Edwardzie– z jej ust wydobyło się ciche westchnięcie – Potrzebuję cię. –Gdy to powiedziała, zrobiło mi się cieplej na sercu. Postanowiłem, nie opuszczę jej, chyba, że będzie tego chciała.

            Resztę wieczoru spędziłem przy niej. Widziałem jak śpi i jak słodko marszczyła czoło, gdy próbowałem zabrać rękę. Dopiero przed szóstą rozluźniła swój uścisk, od razu zabrałem swoją dłoń, ale nie zmieniałem pozycji. Dalej patrzyłem na nią. Jednak niedane było mi podziwiać Bells zbyt długo, gdzieś w głębi domu usłyszałem jak ktoś wstaje. Opuściłem swój posterunek i w samą porę wyskoczyłem przez okno. Gdy postawiłem stopy na ziemi, słyszałem jak drzwi do pokoju anielicy się otwierają.

Jeszcze śpi.- To była Alura, słyszałem jak poszła na dół i zaczęła robić coś w kuchni. Postanowiłem wrócić do domu, w końcu zaraz szkoła.

            W domu byłem prze siódmą, widziałem jak i słyszałem nieme pytanie Esme

Gdzie byłeś?

- Byłem w lesie. – Odpowiedziałem mamie i pobiegłem do siebie. Tam na moim łóżku leży chochlik i przegląda jakieś czasopismo

Chyba raczej u Belli. – Pomyślała odkładając magazyn na bok.

- Nie twoja sprawa – powiedziałem

 Właśnie, że moja. Jesteś moim bratem, jak znikasz z moich wizji, martwię się.

- Jak widzisz, żyję.

Wiem, ale ostrzegaj, jak znikasz. Bałam się, że coś ci się stało.

- Nie potrzebnie, a teraz możesz wyjść, chcę się przygotować do szkoły. – Byłem już mocno zirytowany, wizytą mojej siostry

Dobrze, ale przyznaj, byłeś u niej?

-Byłem, tylko nie wiem, po co ci to.

Ciekawość – i poszła, mogłem przyznać się od razu, wyszłaby wcześniej. No nic, czas się szykować, za 5 minut wyjeżdżamy. Założyłem na siebie niebieską koszulę oraz jeansy i pobiegłem na dół, w stronę garażu. Tam, po środku stoi moje srebrne volvo.

- Macie minutę! –Krzyknąłem i usiadłem na miejscu kierowcy.

- Nie musisz krzyczeć, słyszymy. – Powiedział Emmett, siadając na miejscu pasażera.

- Ale dopiero wtedy schodzicie.

- On ma rację, ale do dziewczyn to nie dociera. – Jasper dołączył się do naszej rozmowy

- Ale do mnie tak. Emm jak wrócimy, masz mi pomóc w porządkach szafy. –Powiedziała Rosa, siadając z tyłu obok blondyna

- Znowu? Robiliśmy to dwa miesiące temu!- Pożalił się misiek

- No i..??  Robiłyśmy zakupy dwanaście razy, część ciuchów mi się już nie przyda.- Powiedziała jakby było to oczywiste, przynajmniej dla niej. Po co w ogóle kupować w kółko stos nowych, skoro za tydzień znowu pójdą na zakupy i kupią dwa razy więcej.

- Jasper, ja też muszę. Pomożesz mi, prawda? – Zapytała Alce, siadając obok blondyna, a ja odpaliłem silnik ( pięknie mruczy,  jak zadowolony kot ^_^) i pojechałem w stronę szkoły

- Po co się pytasz, skoro wiesz? – Zapytałem, patrząc na swoją siostrę

- Wolę się upewnić – uśmiechnęła się promieniście i spojrzała na wampira, obok siebie –To jak?

- Dobrze, ale nie idę na następne zakupy.- Chłopak spojrzał poważnie na nią, licząc, ze mu się uda wykupić bilet na „Wolny dzień od zakupów „

- Zgoda – wykrzyknęła chochilca i przypieczętowała umowę, pocałunkiem

- No weźcie, nie przy wampirach. –Wykrzyknął Emm, zasłaniając oczy. Zaśmiałem się i skręciłem w stronę szkoły. Zaparkowałem tam, gdzie zawsze, ale tym razem, miejsce obok mnie nie było puste. Zajęła biała skoda, a jej właścicielka, zamyślona, siedziała na masce wozu.

- Witaj Bello. – Przywitałem się, tym samym wybudzając dziewczynę z rozmyślań. Ubrana była normalnie, ale pięknie. Szare rurki, jeansowa koszula, trampki i torba.

- Witajcie. – Uśmiechnęła się lekko, ale nie patrzyła na mnie.- Mam dla was niespodziankę

- Co to, co to!- Wydzierał się Emm, skacząc do góry, jak mała dziewczynka.

- Niespodzianka! – Krzyknęli jednocześnie Marco i Alura, wyskakując zza samochodu

- Jak to możliwe, ze was nie wyczuliśmy? – Zapytał zdziwiony Jasper

- Czar na maskowanie zapachów. Zawsze się przydaje. –Uśmiechnęła się Ali, przytulając dziewczyny

- Ale powiedzcie mi, że sami wiecie, KOGO, tu nie ma. –Szepnął ledwie słyszalnie Emmett

- Niestety, ale kazał przekazać, żebyś nie był kurczakiem…. Cokolwiek to znaczy. –Powiedział Marco, klepiąc miśka po plechach.

- Ale co wy tu robicie? – Zapytała Rosa, gdy kierowaliśmy się w stronę szkoły

- Jesteśmy uczniami, którzy przyjechali tutaj w ramach konkursu plastycznego.

- A dokładniej ?

- Benvenuto, siamo in Italia. –powiedziała z idealnym akcentem Ali

- Kiedy podszkoliłaś włoski, kochana? – zapytała Bella, łapiąc pod ramię przyjaciółkę

-  Mirabili, czasami nie mam co robić.

DODATEK:Za to, że wytrwaliście tak długo na tą notkę, proszę o to nagroda:

W następnych rozdziałach:

Edward musi się odważyć i zrobić pierwszy krok, ale Bells widzi jego poczynania. Tylko boi się skutków. Na balu wydarzą się i dobre i złe rzeczy. Jednak nasi bohaterowie sobie poradzą i przygotują się do walki, podczas której jedno z nich zostanie ciężko ranne....

to tyle i mam nadzieje, że szybko wykrzesam nowy rozdział. 

PS: następny będzie z punktu widzenia Alury i Edwarda