.: Rozdział 20 - Wyrok :.

Ludzie ja jeszcze żyję!

mówi to dziewczyna po 11 godzinach rwania aronii.

nom, ale jestem z sb dumna ;D

No dobra pochwal się na skalę światową ile zerwałaś

werble proszę...

Nie! Pisz ile!

łącznie, w 5 dni, zerwałam 363 kilo!

ty na serio? Jak nic mama dokładała

nie, a teraz zostawmy tą sprawę na później

i tak cię wypytam o szczegóły...

 ok, ale teraz zapraszamy na nn ;D

Wiemy, ze długo na to czekaliście, więc o to on 

Rozdział 20

 PS: Rozdział dedykujemy wszystkim czytającym ale w szczególności Mai. 

Kiedy złapałaś tą anginę? Ale ty wiesz kiedy chorować,

tydzień przed rozpoczęciem....

ćśśś ani mi się waż powiedzieć słowo na "sz"!

mamy wakacje, więc się cieszmy!

Przy tej piosence, stworzyłyśmy ten rozdział

 Remady & Manu-L - Holidays

________________

Punk widzenia Edwarda

            Kocha mnie, ona naprawdę mnie kocha…. Teraz będzie lepiej, jeśli tylko będzie przy mnie. Nie opuszczę jej nigdy, chyba, że sama będzie tego chciała. …Ale na razie nie chcę o tym myśleć, Bella jest obok mnie i się do mnie przytula. To jest dla mnie druga szansa, którą postaram się wykorzystać. Tym bardziej, że zakończyła zadanie. Jest wolna.

- To jeszcze nie koniec..- szepnęła przerażona, a ja spojrzałem na nią. Patrzyła przerażona w „coś” za mną. Odwróciłem się delikatnie i zauważyłem białe światło, które z każdą chwilą powiększa się i pochłania nas. – Trzymaj się mnie mocno. – posłuchałem się i przytuliłem Bellę tak mocno, ale tak, aby jej nie zmiażdżyć, jak tylko mogłem. Zamknąłem oczy i modliłem się, abyśmy tylko wyszli z tego cało.

            Nagle poczułem mocne szarpnięcie, coś chciało mi wyrwać Bells z ramion. Nie mogłem do tego dopuścić, trzymałem ją z całych sił, jednak nic to nie dało. Tajemnicza siła wydarła mi ją z ramion. Otworzyłem oczy, nie ma przy mnie anielicy. Nie wiem w ogóle gdzie jestem. Siedzę na białym krześle, a przede mną są tylko białe drzwi. Wstałem, aby je otworzyć, ani ruszyły, a użyłem całej swojej siły! Opadłem zrezygnowany na krzesło. Straciłem Bells, zaraz po tym jak wyznaliśmy sobie miłość, nie wiem gdzie jestem, ani kto nam to zrobił. Zostało mi tylko siedzieć i czekać.

Jakiś czas później

            Nie wiem ile siedziałem, ale nagle drzwi się otworzyły, a w nich stanął wysoki mężczyzna. Był wyższy ode mnie i miał ciemne włosy. Gdyby nie białe skrzydła, mógłbym uznać go za wampira.

- Zapraszam. – wstałem i wszedłem przez tajemnicze drzwi. Pomieszczenie, w którym się znalazłem jest … inne. Po środku znajdują się trzy fotele, a na nich trójka mężczyzn, a wśród nich ten, który mi otworzył. Przed nimi dostrzegłem Bells i nie patrząc na nic, podbiegłem do niej i zamknąłem ją w uścisku.

- Spokojnie, nic mi nie jest. – powiedziała spokojnym głosem i dotknęła mojego policzka.

- Gdzie jesteśmy? – zapytałem patrząc jej prosto w oczy.

- Na sądzie ostatecznym – przeraziłem się nie na żarty. Dwójka z nich nie miała miłego wyrazu twarzy, tylko ten, który mnie wpuścił, patrzył się na moją ukochaną ze zmartwioną miną. Nie wiem, co tu się dzieje, ale z każdą chwilą boję się coraz bardziej. W pewnym momencie odezwał się jeden z aniołów. Wysoki blondyn, którego twarz ukazywała złość.

- W dniu dzisiejszym zostało popełnione podwójne naruszenie prawa. Anielica Isabella Maria Chiquita Lucinda Rebeca Swan wyznała swojemu podopiecznemu Edwardowi Anthony’emu (Masen’owi) Cullen’owi, kim dla niej jest, a także go pokochała i wyznała mu tą miłość, czym naraziła swoje zadanie. Jako jeden z Archaniołów, jestem za tym, aby odebrano im pamięć, a dodatkowo, naszej uczennicy szydła. – co? Oni nie mogą tego zrobić. Już chciałem się wyrywać i powiedzieć im, że nie mogą nam tego zrobić, ale Bells złapała mnie i spojrzała na mnie wzrokiem mówiącym „ zaczekaj, to jeszcze nie koniec”. Odpuściłem i dobrze. Wstał ten, który mnie wpuścił.

- Zgadzam się z moim bratem Michałem, że przestępstwo, którego dokonała Isabella, nie może zostać pozostawione bez kary. Jednakże, zauważmy, że ona dokonała tego, czego nie mogli inni. Spełniła wszystkie wymagania. Prawdą jest, że musiała wyznać mu miłość i to, kim dla niego jest, żeby zakończyć ostatnie, ale udało się jej. Jako jeden z Archaniołów, jestem za tym, aby pozwolono im odejść w spokoju, ale mieć na nich oko – już lubię tego gościa ( nie mogłam się powstrzymać; p – Aniołek B.) Jednak to nie koniec. Został jeszcze anioł. Siedzi pomiędzy Michałem, a tym drugim.

- Znowu stawiacie mnie przed trudnym wyborem. – spojrzał z wyrzutem na nich, a potem na nas. Patrzył na nas przytulonych do siebie uważnie.– Nie widzicie, że tych dwoje jest zakochanych? Amor pewnie zgodzi się ze mną, a wiadomo, miłości nie wolno niszczyć. Jednak złamano prawo. Anielica ujawniła się i wyznała miłość….Ale kiedy? – zapytał ich – W najlepszym momencie bracia! Edwardzie, podejdź tu. – spojrzałem niepewnie na Bells, ale ona tylko kiwnęła głową i lekko mnie popchnęła w stronę aniołów.- Powiedz mi mój drogi wampirze, co uświadomiła ci ta anielica? Co ona takiego zrobiła, że zacząłeś patrzeć inaczej na świat? – wszyscy patrzyli na mnie oczekując mojej odpowiedzi, ale ja nie wiedziałem, o co chodzi! Nie rozmawialiśmy o niczym szczególnym tylko o …. No jasne.

- Dzięki Belli, znów zacząłem wierzyć, że nie jestem potworem. Dotąd wierzyłem, że śmierć tych ludzi odcisnęła na mnie znamię potwora, zabijającego by przeżyć. Jednak ona uświadomiła mi, że to już przeszłość, liczy się teraźniejszość.- uśmiechnąłem się do Bells, a ona odwzajemniła mój uśmiech.

- Właśnie, przestał uważać się za potwora! Czy to nie było jednym z jej zadań? – jego bracia kiwnęli głowami, przyznając mu rację – Dalej, to jeszcze nie koniec, kiedy ci jeszcze coś uświadomiła.

- Pewnego razu, przyniosła księgę, która pokazywała dusze. Widząc, jak po kolei idące nazwiska, ukazują obecność ich dusz, wierzyłem, że mojej tam nie ma. Jednak myliłem się. Była ta i nadal tam jest, ponieważ mimo mojej natury nie krzywdzę ludzi, niestety zabijam zwierzęta, ale muszę jakoś żyć.

- Kolejny dowód! Przyjął do wiadomości, że ma duszę, a to ciężko dokonać. Szczególnie u wampira. Mów dalej, jeszcze jedna rzecz.- jeszcze jedna, ale co takiego? O miłość nie może chodzić, bo byłoby to już dawno, więc, o co? – Edwardzie, powiedz mi, jak się czułeś, gdy Isabella, wyznała ci, że darzy cię takim samym uczuciem, co ty ją?

- Miłość, radość i … szczęście, że mnie kocha. – uśmiechnąłem się, a anioł odwzajemnił mój uśmiech.

- Szczęście… Tak trudno je zdobyć, jednak, gdy ktoś darzy nas miłością, wypełnia nas szczęście. Edward nie zaznał miłości, jednak przeznaczenie chciało, że ta dwója się spotkała, a ich miłość zakwitła. Nie mam serca ich rozdzielić. Dlatego, jako jeden z Archaniołów, postanawiam pozostawić tę dwójkę w spokoju. – pozostali bracia patrzyli na niego z nie dowierzaniem. – Przykro mi bracia musimy się naradzić. – gdy to powiedział, zniknęli, a my zostaliśmy sami. Szybko pobiegłem do mojej ukochanej i przytuliłem ją.

- Nawet nie wiesz jak się cieszę, że pamiętałeś o wszystkim.- powiedziała patrząc mi w oczy.

- Trudno nie zapomnieć, jeśli to zmieniło moje życie – uśmiechnąłem się i pocałowałem ją w czoło. – Co teraz się z nami stanie?

- To już zależy od nich, ale wiedz jedno, jeśli usuną nam wspomnienia, zawszę będę cię kochać, a jeśli spotkam cię za trzysta lat, to moja miłość do ciebie będzie taka sama, a nawet mocniejsza. – powiedziała pewnym głosem, jednak jej twarz wyrażała bój, tak wielki, ze zaczęła płakać. Nie mogłem patrzeć na jej łzy, scałowałem wszystkie, a potem spojrzałem jej prosto w oczy

- Kocham cię i nic tego nie zmieni. – uśmiechnęła się i wtuliła we mnie. – Kocham cię Bells, najmocniej na świecie. – szepnąłem w jej we włosy. Jednak nasza chwila nie mogła trwać wiecznie, na swoich miejscach pojawili się Archaniołowie, nie umiałem odczytać ani ich myśli, ani min.

- Zdecydowaliśmy. Ja Archanioł Gabriel, razem z moimi braćmi, Michałem i Rafaelem, zdecydowaliśmy, że nie możemy was ukarać za miłość. Jednakże, Isabella zdradziła, że Edward jest jej podopiecznym a to wymaga kary. Dlatego od dzisiaj, anielica Isabella Maria Chiquita Lucinda Rebeca Swan ma się opiekować rodziną Cullen’ów- wampirów, póki śmierć nie pochłonie albo ją, albą całą tą rodzinę. – gdy to powiedział nie mogłem uwierzyć. Bella zostaje, a w dodatku zostaje ze mną, z moją rodziną, na zawsze. Uśmiechnęliśmy się, a ja przypływie radości złapałem Bells w ramiona i okręciłem kilka razy. Gdy ją postawiłem na ziemi, nadal miała uśmiech na twarzy. – A teraz idźcie, ktoś na wasz czeka…- gdy to powiedział po raz kolejny jakieś światło pochłonęło nas i „ wyrzuciło” w tej samej altance, w której wyznałem miłość Belli. Spojrzałem na nią, nie wierząc, że ona tu jest. Dotknąłem jej policzka, pewny, że zaraz zniknie, ale tak się nie stało. Ona złapała moją dłoń i przytuliła policzek do niej.

- Nie zniknę Edwardzie.  Zostaję z wami na wieki.